അച്ഛൻ

ഇതൊരു കഥയോ കവിതയോ ഓർമക്കുറിപ്പോ ഒന്നുമല്ല…തികച്ചും വൈകാരികമായ ഈ ഒരു നിമിഷത്തിൽ മനസിലൊഴുകുന്നത് പച്ചയായി കടലാസിലേക്ക് പകർത്താൻ വീർപ്പുമുട്ടുന്നു. ഈ എഴുത്തിന് ഭംഗി പകരാൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ല..വായനക്ക് സുഖം പകരുന്ന ഏച്ചുകെട്ടലുകളും ഉണ്ടാവില്ല.ഇതെഴുതുന്നത് ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്.ഇതെഴുതുന്നത് വായനക്ക് വേണ്ടിയല്ല. ഒരെഴുത്തുകാരിയുടെ പിടിച്ചുകെട്ടാനാവാതെ പോയ അക്ഷരങ്ങളുടെ തുറന്നുവിടൽ മാത്രമാണിത്…😊

പറയാൻ പോവുന്നത് ഒരുപാടാഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തെ കുറിച്ചാണ്..കീഴെ ഉള്ളവർക്ക് പൊരിവെയിലത്തും തണൽ പകരുന്ന വലിയൊരാൽമരം…അച്ഛനെന്ന നന്മമരം…ലോകത്തിലൊരു മകൾക്കും ഇത് പോലൊരച്ഛനെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന് ഞാൻ അഹങ്കരിച്ചു പോവാറുണ്ട്. എത്ര വലിയ പ്രതിസന്ധികളും മുന്നിൽ എത്തി എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ താനേ തകർന്ന് നിഷ്പ്രഭമാവാറുണ്ട്, ആ വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ പ്രഭാവം ഒന്ന് കൊണ്ടുമാത്രം…

കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ, ഉള്ള് പുകഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ മനസിൽ താനെ തെളിഞ്ഞുവരുന്ന ചില മുഖങ്ങളുണ്ട്…പകൽ വളരെ വൈകി എഴുന്നേറ്റ് രാത്രി ഇരുന്ന് പിറ്റേന്നത്തെ പരീക്ഷക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ, പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് സ്കൂളിലെ ജോലികളൊക്കെയും കഴിഞ്ഞ് തളർന്ന് ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളുമായി തൊട്ടടുത്ത സോഫയിൽ എത്ര തവണ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഉറക്കമിളച്ച് കൂട്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം…,എന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ കഴിയാത്ത അച്ഛന്റെ മുഖം…അത്ര മേൽ എന്നെ സ്വാധീനിച്ച ഒന്നും തന്നെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
പൊതുവെ രോഗപ്രതിരോധശേഷി അല്പം കുറവുള്ള കൂട്ടത്തിൽ ആയതിനാൽ എന്നെ പെട്ടെന്ന് പിടികൂടുന്ന കൊച്ചുകൊച്ചുരോഗങ്ങൾ പോലും അച്ഛനെയാണ് കൂടുതൽ അലട്ടാറുള്ളത്.
ഇടക്കെങ്കിലും പൊള്ളുന്ന പനിയുമായി അല്ലെങ്കിൽ മാസം തോറുമെത്തുന്ന വയറുവേദനയുമായി അവശയായിത്തീരുമ്പോൾ മടിയിൽ കിടത്തി സ്വയമുറങ്ങാതെ എന്നെ ഉറക്കാൻ മെനക്കെടുന്ന ആ മുഖത്ത് കണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ലോകത്തിൽ മറ്റെവിടെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല…

അച്ഛനൊരിക്കലും എന്നോട് ‘വേണ്ട’ എന്നോ ‘അരുത്’ എന്നോ പറഞ്ഞതായി ഓർക്കുന്നില്ല. അഥവാ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ എന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോ പിണക്കമോ അച്ഛന്റെ മനസ് ഞൊടിയിടയിൽ മാറ്റിയിരിക്കും.ഒരുപക്ഷേ എന്നോടുള്ള അമിതമായ വിശ്വാസമാവാം ഒന്നിലും തടയാതിരിക്കാൻ അച്ഛനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.ആ വിശ്വാസം ഇന്നോളം തെറ്റാതെ കാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നതിൽ അതിശയമില്ല..,ആ അച്ഛന്റെ മകൾക്ക് അതിനേ കഴിയൂ…

ഞാനിന്നോളം കണ്ടതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും നല്ല അദ്ധ്യാപകനാണ് എന്റെ അച്ഛൻ.എവിടെയൊക്കെ പോയാലും അവിടെയെല്ലാം അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച ഏതെങ്കിലുമൊരു വിദ്യാർത്ഥിയെ അല്ലെങ്കിൽ വിദ്യാർത്ഥിനിയെ കണ്ടുമുട്ടാറുണ്ട്..വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയിട്ടും അവർ അദ്ദേഹത്തെ ഇന്നും ആദരിക്കുന്നു,ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.അവരെയെല്ലാം ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസ് മുറിയിലെ ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച് അച്ഛൻ വാചാലനാകും.പലപ്പോഴും ഞാൻ അത് അതിശയത്തോടെ കേട്ടുനിൽക്കാറുണ്ട്.എങ്ങനെയാണ് ഒരദ്ധ്യാപകൻ ഇത്രമേൽ തന്റെ വിദ്യാർഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നതെന്ന്.ഒരു ചൂരൽ കീശയിലിട്ട് മുണ്ടിന്റെ തുമ്പ് കയ്യിൽ പിടിച്ച് അച്ഛൻ സ്കൂളിലേക്കിറങ്ങും.ആ ചൂരൽ അടിക്കാനെത്ര തവണ ഉപയോഗിച്ചെന്നെനിക്കറിയില്ല, ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം വിദ്യാർഥികളെ ശാന്തരാക്കാറുണ്ട്..
അദ്ദേഹത്തിന് എന്നും പ്രിയപ്പെട്ടത് സ്കൂളും കുട്ടികളുമായിരുന്നു.പ്രധാനാധ്യാപകൻ ആയതിനു ശേഷം വളരെ വൈകി മാത്രമേ വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നുള്ളൂ. ദിവസം മുഴുവനും സ്കൂൾ കാര്യങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ പലപ്പോഴും അതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ വഴക്കിട്ടിരുന്നു.ഒരു മകൾ എന്ന നിലയിൽ പലപ്പോഴും ഞാൻ അഗ്രഹിക്കുന്ന വേളകളിൽ അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ടാവാറില്ല.ഒരു സിനിമ പോയി കാണാനോ , ചെറിയ കറക്കങ്ങൾക്കോ, ഷോപ്പിംഗിനോ ഒന്നും അച്ഛൻ കൂടെ വരാറില്ല.അന്ന് ഞാനൊരുപാട് ദേഷ്യം കാണിച്ചുവെങ്കിലും ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് കുട്ടികളിൽ നിന്നും തിരിച്ചുകിട്ടുന്ന സ്നേഹം കാണുമ്പോൾ മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, അത് ശരിയായ വഴി ആയിരുന്നെന്ന്..മുന്നിലിരുന്ന ഏതൊരു കുട്ടിയെയും സ്വന്തം മകനായി അല്ലെങ്കിൽ മകളായി കാണാൻ എന്നു കഴിയുന്നില്ല, അന്ന് ആ അദ്ധ്യാപകൻ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങണം എന്ന ഉദ്ധരണി അദ്ദേഹം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് പകർത്തിയിരുന്നു.നീണ്ട 36 വർഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഈ കഴിഞ്ഞ വർഷം വിരമിച്ച അദ്ദേഹം ജീവിതാവസാനം വരെ ഒരദ്ധ്യാപകൻ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.

ഇളം നിറമുള്ളൊരു കൈത്തറി ഷർട്ടും മുണ്ടുമായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം വേഷം.അതല്ലാതെ ഒരിരുണ്ട നിറമുള്ള ഷർട്ട് പോലും അച്ഛൻ ധരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാറില്ല. ചെറിയ വിജയങ്ങളും പരീക്ഷകളിലെ മികച്ച മാർക്കുകളുമായി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു സമ്മാനവുമായി അച്ഛനെന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.ഏതെങ്കിലും ഒരു നോവൽ ആയിരിക്കുമത്.ആദ്യ പേജിൽ തന്നെ അച്ഛന്റെ പരന്ന കൈപ്പടയിൽ ശില്പക്ക് സമ്മാനം എന്നെഴുതിയിട്ടുണ്ടാവും.അതോരോ തവണയും എന്റെ മുഖത്ത് വിടർത്തുന്ന ചിരി കണ്ട് അച്ഛന്റെ മനസ് തുളുമ്പുമായിരുന്നു. എം ടിയുടെ മഞ്ഞും,ലളിതാംബിക അന്തർജ്ജനത്തിന്റെ അഗ്നിസാക്ഷിയും, തസ്ലീമയുടെ ലജ്ജയുമൊക്കെ ആ സമ്മാനങ്ങളിൽപ്പെടും..ഞാൻ പോലും അറിയാതെ അദ്ദേഹം എന്റെ വായനയെ വളർത്തുകയായിരുന്നു.അതെന്നെ എഴുതാൻ എത്ര മാത്രം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല.എന്റെ കവിതകളും എഴുത്തുകളും അച്ഛനെന്നും വായിച്ചിരുന്നു, ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു…കോളേജിലെത്തി ഞാൻ അച്ഛനിൽ നിന്നും തികച്ചും വേറിട്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാനാർത്ഥി ആയി നിന്ന് ജയിക്കുകയുണ്ടായി.നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അച്ഛനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ എന്ന് നിരന്തരം ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളെയും ആശയങ്ങളെയും മക്കളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഒരച്ഛൻ അല്ല എന്റേത് എന്ന് അവരെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാനാണ്.അതൊന്നും അച്ഛനെ ഒരിക്കലും വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.എന്റെ ശരികളെ അച്ഛൻ എന്നും മാനിച്ചിരുന്നു.

എന്റെ ആശയങ്ങളും തിരുത്താനോ വേണ്ടെന്ന് വക്കാനോ ഒരുക്കമല്ലാത്ത എന്റെ ആദർശങ്ങളും അച്ഛനെന്നെ കുറിച്ചുള്ള പേടിയോർത്ത് മാത്രം ഞാൻ അടിയറവ് വക്കാറുണ്ട്.മനസാക്ഷിക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് ചെയ്യാൻ ആരെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. എന്നാലും അച്ഛനുവേണ്ടി ഞാൻ പലപ്പോഴും മനപൂർവം എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് വിട്ടുവീഴ്‌ച ചെയ്യാറുണ്ട്.അത് തന്നെയാണ് എന്നെ ഞാനാക്കുന്നതും….അച്ഛനെനിക്കെന്നും ധൈര്യം പകരുന്നൊരു ശക്തി ആണ്..ഇന്നോളമെന്നെ ഇത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച മറ്റാരുമുണ്ടാവില്ല..ആ സ്‌നേഹത്തിന് മുന്നിൽ മാത്രമേ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ തോറ്റുകൊടുക്കാറുള്ളൂ…എന്നെ തോൽക്കാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കാത്ത ഒരാൾക്ക് മുന്നിൽ തോൽക്കുന്നത് ഒരു വിജയം തന്നെയാണ്…😊

Advertisements

ഭ്രാന്തൻ

എന്ത് കൊണ്ടോ എനിക്ക് അയാളെ ഭയമായിരുന്നു…
നടന്നു പോവുന്ന വഴികളിലൊക്കെ അയാൾ പിൻതുടരുന്നുവെന്ന് ഞാനെന്നും ഭയന്നു,
തിരികെ നോക്കി കല്ലെറിഞ്ഞു…
ഒരു വരണ്ട ചിരിയുമായി എന്നും വരവേൽക്കുന്ന മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രധാരിയായ ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ ഞാൻ ആട്ടിപ്പായിച്ചു…
അയാളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള പുലമ്പലുകൾ ഒട്ടും വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും അവ എന്റെ ചെവികളിൽ അസഭ്യങ്ങളായിരുന്നു…
അവ കേൾക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അയാളെ വീണ്ടും വീണ്ടും വെറുത്തു…
ഭ്രാന്തൻ എന്നു വിളിച്ചു പരിഹസിച്ചു..
അയാളെ ചങ്ങലക്കിടണമെന്ന് ശഠിച്ചു…
രാത്രി ഉറക്കമുണർത്തുന്ന ദുസ്വപ്നങ്ങൾ പോലും അയാളുടേതാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാനയാളെ വേദനിപ്പിച്ചു…
ഒരിക്കൽ, ഇരുട്ടുവീണൊരു സായാഹ്നത്തിൽ മാറിടത്തിലേക്ക് ഒരു കഴുകൻ കൈ നീണ്ടുവന്നപ്പോൾ അത് കൊത്തിയരിയാൻ ഒരു ചങ്ങലയുമായി അയാൾ വന്നു…
എന്റെ നിലവിളികൾക്ക് കാതോർത്തുകൊണ്ട് ഈ ഇരുട്ടിലുമെന്നെ സംരക്ഷിക്കാൻ എത്തിയ ആ മനുഷ്യന് ഭ്രാന്തായിരുന്നുവോ?
അതോ അവനു ഭ്രാന്തെന്ന് മുദ്ര കുത്തിയ എനിക്കായിരുന്നുവോ ഭ്രാന്ത്?

ചുവപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഹൃദയം

മാറാല തൂങ്ങി,പൊടിപിടിച്ചു
പോയ ഒരു പഴയ ഷെൽഫുണ്ട്‌, മുറിയിൽ..
അതിന്റെ മീതെ വെളുത്ത കടലാസുതുണ്ടിൽ ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളിൽ “എന്റെ ലോകം” എന്നെഴുതി തൂക്കിയിരിക്കുന്നു…
അതിൽ നിറയെ പുറംചട്ടകൾ അഴിഞ്ഞുവീഴാറായ നിരവധി പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കിയൊതുക്കി വച്ചിരിക്കുന്നു…
അതിലോരോന്നിനും ഓരോ മണമാണ്,
പറന്നു നടന്നു തേൻ നുകർന്ന് ആകാശത്തെ സ്വപ്നം കണ്ട പൂമ്പാറ്റയുടെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
മുത്തശ്ശിക്കഥകൾ കേട്ടും അമ്മയുടെ മാറോട് ചേർന്നും പിച്ചവച്ചുതുടങ്ങിയ ബാല്യത്തിന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
അച്ഛൻ കൊണ്ടുതരാറുള്ള വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ മധുരമുള്ള നാരങ്ങാമിഠായിയുടെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
നാളെയാരാവണം എന്ന ചോദ്യത്തിന് നെയ്ത് കൂട്ടിയ സ്വപ്നങ്ങളുടെ മണമുള്ള പുസ്തകം..
പിന്നീട് കൗതുകം വളർത്തിയ കൗമാരത്തിന്റെ മങ്ങാത്ത മണമുള്ള പുസ്തകം…
പ്രണയത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണമായ വരികൾ ചിക്കിചികഞ്ഞെഴുതിയ കത്തുകളുടെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
തെറ്റുകളും വിലക്കുകളും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും കൊണ്ട് നീറിയ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം….
മധുരകാമനകളുടെ സ്വയംവരം നെറുകയിൽ അണിയിച്ച സിന്ദൂരത്തിന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്ത് തളർന്ന് ഒടുവിൽ ഇരുട്ടിൽ സ്വയം ഹോമിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
വറ്റിത്തീരാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ നീരുറവ പോൽ മാറിടം ചുരത്തുന്ന മുലപ്പാലിന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം…
പറന്നുയരാൻ കാത്തുനിന്ന പൂമ്പാറ്റയുടെ ചിറകരിഞ്ഞു കടന്നു കളഞ്ഞ രൂപമില്ലാത്തൊരു വില്ലന്റെ മണമുള്ള പുസ്തകം….
അങ്ങനെയങ്ങനെ…
പൊടുന്നനെ തളർന്നവശയായി ഇടറിയ കൈതട്ടി ഒരു പുസ്തകം നിലത്തു വീണു…
അതിന്റെ മീതെ സ്വപ്നങ്ങൾ എഴുതിയിരിക്കുന്നു…
അതിനും ചുവന്ന നിറം..
പൊടിതട്ടി ഞാൻ പതിയെ ഓരോ താളുകൾ മറിച്ചുനോക്കി..
ഒരക്ഷരം പോലുമില്ല, ശൂന്യമായിരിക്കുന്നു..
എന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇരുട്ട് കേറിത്തുടങ്ങി…
ചുവന്ന പുറംചട്ടയും അവ്യക്തമായി,
അത് മെല്ലെ പടർന്നൊഴുകാൻ തുടങ്ങി..
ചോരയുടെ രൂക്ഷ ഗന്ധം വമിക്കുന്നു…
ചേതനയറ്റ ഒരു ഹൃദയം ഒടുവിലാ പുസ്തകം ഇരുന്നിടത്തു കണ്ട് ഞാൻ സ്തബ്ധയായി..
ഒരിക്കൽ കൂടി മിടിക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അതിന്റെ ചുവപ്പ് എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു…

നിരവിൽ’പുഴ’

ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും നല്ല ഓർമ്മകൾ സമ്മാനിച്ചത് ജനിച്ച നാടാണ്.വയനാടിന്റെ കോഴിക്കോടുമായി ചേർന്നു നിൽക്കുന്ന ഒരതിർത്തി ആണ് കുറ്റിയാടി ചുരം.ചുരം കയറിയാൽ ഉടനെ എത്തുന്ന ‘നിരവിൽപുഴ’ എന്ന ഗ്രാമമാണ് എന്നെ ഞാനാക്കിയത്. കബനിയുടെ കൈവഴിയാണ് ഇവിടത്തെ മനോഹരിയായ പുഴ.ഒരു ചെറിയ പാലത്തിനു ചോട്ടിലൂടെ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി, ഒരു നാടിനു മൊത്തം കുളിക്കാനും നനയ്ക്കാനും വെള്ളം കൊടുത്ത് അവൾ ഒഴുകിയിരുന്നു. എന്നാൽ കാലവർഷത്തിൽ അവൾ രൗദ്രഭാവം വീണ്ടെടുക്കും.പാലം കവിഞ്ഞൊഴുകി നാട്ടുകാരെ മുഴുവൻ ഭീതിയിലാഴ്ത്തും.അവൾ സംഹാര താണ്ഡവം ആടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടുമുള്ള യാത്രക്ക് പൂക്കോട് തടാകത്തിൽ നിന്നും ബോട്ട് കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു.

മഴക്കാലം ഞങ്ങൾക്ക് ഉത്സവമാണ്. വീടിനു പിന്നിൽ പഴശ്ശിയുടെ ഐതിഹാസിക കഥകളുമായി തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഒറ്റുപാറ..മുന്നിലും ഇടതുവശത്തും നിരവിൽപുഴയുടെ നീരൊഴുക്ക്.വലതുവശത്ത് വെള്ളപ്പൊക്കം വഴി കാഴ്ച എത്താതെ മുങ്ങിപ്പോവുന്ന വയലേലകൾ.ചുരുക്കത്തിൽ മഴക്കാലം ഞങ്ങളെ ഒരു ദ്വീപ് പോലെ കുരുക്കി കളയും. ഞാൻ 3ൽ പഠിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ഒരു മഴക്കാലം ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നായി ഇന്നും മനസിൽ കിടന്നു നീറുന്നുണ്ട്.നിരവിൽപുഴക്ക് നികത്താനാവാത്ത നഷ്ടങ്ങൾ വിതച്ച ആ മഴ ഒട്ടൊന്നുമല്ല വേദനിപ്പിച്ചത്.

കനത്ത കാറ്റിലും മഴയിലും അടുത്തുള്ളൊരു കുന്നിടിഞ്ഞ് ഉരുൾപൊട്ടൽ ഉണ്ടായി.ഒരച്ഛനും അമ്മയും അവരുടെ പൊന്നോമനയും അടക്കം മൂന്നു പേരെ കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ വിഴുങ്ങിക്കളഞ്ഞു, മലവെള്ളപ്പാച്ചിൽ.ഒരു ഗ്രാമത്തെ മുഴുവൻ കണ്ണീരിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ നിർത്താതെ പെയ്തു.അച്ഛനും അമ്മയും അദ്ധ്യാപകരായ തൊട്ടടുത്ത വിദ്യാലയത്തിലാണ് ഞാനും പഠിച്ചിരുന്നത്.അവിടെ സമീപവാസികൾക്കായി ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പ്‌ ആരംഭിച്ചു.ദിവസങ്ങളോളം നീണ്ടു നിന്ന മഴയിൽ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാനാവാതെ, എല്ലാം വിട്ടെറിഞ്ഞ് കനത്ത വയനാടൻ കാറ്റിന്റെ തണുപ്പിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി അവർ.വിദ്യാലയങ്ങൾക്കൊക്കെയും കലക്ടർ പൊതു അവധി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

നിർത്താതെ പെയ്ത മഴയിൽ താമരശ്ശേരി ചുരം ഇടിഞ്ഞു.അത് വഴി പോവുന്ന വലിയ വാഹനങ്ങളും ബസുകളും ടാങ്കർ ലോറികളുമൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ചുരം വഴി കടത്തി വിട്ടു.അപ്പോഴാണ് കബനി കരകവിഞ്ഞൊഴുകി ഗതാഗതം തടസ്സപ്പെടുത്തിയത്. ദിവസങ്ങളോളം പുഴ പാലത്തിന് മീതെ തന്നെ ഒഴുകി.പാലം മുതൽ ചുരം വരെ നിരന്ന വിവിധതരം വണ്ടികളുടെ വലിയ നിര ഇന്നും ഓർക്കുന്നു.രാത്രിയുടെ കൊടും തണുപ്പിൽ പുതക്കാൻ കമ്പിളിയില്ലാതെ, വിശപ്പകറ്റാൻ ആഹാരമില്ലാതെ അവരെങ്ങനെ ചിലവഴിച്ചു എന്നറിയില്ല. അച്ഛനെ അറിയുന്ന ഒരദ്ധ്യാപകനും ഭാര്യയും വീട്ടിലെത്തി രാത്രി കഴിച്ചുകൂട്ടി.കനത്ത പേമാരി ഒരുപാട് പേരുടെ കൃഷിയെ ബാധിച്ചു.പല വിളകളും കാറ്റിലും മഴയിലും നശിച്ചുപോയി.അടച്ചിട്ട കടകൾ അടുക്കളകളൊക്കെയും ശൂന്യമാക്കിത്തുടങ്ങി.തണുത്തു വിറങ്ങലിച്ചു രാത്രികൾ ഉറക്കമില്ലാത്തവയായി.

രാവിലെ തന്നെ കുടയുമെടുത്ത് വെള്ളപ്പൊക്കം കാണാൻ ഒരു പോക്കുണ്ട്. കരകവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അവൾക്ക്, അവളുടെ രൗദ്രഭാവത്തിന് പഴശ്ശിയുടെ പടവാൾ പോലെ മൂർച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. പുറം ലോകവുമായി യാതൊരു ബന്ധവും ഇല്ലാതെ ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ ഭൂപ്രദേശം ഒറ്റപ്പെട്ടുനിന്നു.താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും വയലിനരികിലും ഒക്കെയുള്ള വീടുകൾ പലതും വെള്ളത്തിലായി.പനിയും ജലദോഷവുമായി ഗ്രാമവാസികൾ വലഞ്ഞുതുടങ്ങി.പുറത്തിറങ്ങി നടന്ന് തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയാൽ കാലു നിറയെ പൊതിഞ്ഞ അട്ടകളെ പരതണം. ചോര ഊറ്റിക്കുടിച്ചു വീർത്ത അട്ടകളെ വിടുവിക്കാൻ കല്ലുപ്പ് വിതറണം.

ഒന്ന് കുശലം ചോദിക്കാൻ പോലും ദിവസങ്ങളോളം വൈദ്യുതി എത്തിനോക്കിയില്ല. മെഴുതിരി വെട്ടത്തിലും, ചിമ്മിണി ഒഴിച്ചു കത്തിച്ച റാന്തൽ വിളക്കിന്റെ നേരിയ വെട്ടത്തിലും എത്രയോ രാത്രികൾ ഞങ്ങൾ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നു.ആ കഥകളിലൊക്കെയും സൂര്യനുദിക്കാത്ത സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്താതെ പൊരുതിയ ധീരനായ ഒരു യോദ്ധാവുണ്ടായിരുന്നു.അദ്ദേഹം ഓരോ വയനാട്ടുകാരന്റെയും ചോരത്തിളപ്പായിരുന്നു. വീരപഴശ്ശി എന്ന് മാലോകരൊക്കെയും വാഴ്ത്തിയ കേരളവർമ്മ പഴശ്ശി തമ്പുരാൻ…

ഓരോ മഴക്കാലവും ഓർമകളുടെ കുത്തിയൊലിപ്പാണ്‌.ഇന്നും വറ്റാതെ കിടക്കുന്ന മഴക്കുഴികൾ ഉണ്ട് നെഞ്ചിൽ. ഇന്ന് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം നിരവിൽ’പുഴ’ക്ക് മീതെ പഴയത് പൊളിച്ചു വലിയ പാലം പണിതുയർത്തിയിരിക്കുന്നു. എത്ര വലിയ മഴക്കും ആ വലിയ പാലത്തിന് മുകളിലൂടെ വീണ്ടുമൊരിക്കൽ കൂടി അവളെ ഒഴുക്കാൻ തക്ക ശേഷിയുണ്ടായിട്ടില്ല..എങ്കിലും ശാന്തയായി ഒഴുകുന്നവൾ ഓരോ മഴക്കാലത്തും തന്റെ ഉഗ്രസ്വരൂപം വീണ്ടെടുക്കും…ഇന്നോളമിതുവരെ അവളുടെ വീര്യവും ശൗര്യവും ഒരു മലവെള്ളപ്പാച്ചിലിലും ഒഴുകിപ്പോയിട്ടില്ല.ആ വലിയ പാലത്തിന് മുകളിൽ നിന്ന് ഇന്നും ഞാൻ അവളെ എത്തിനോക്കാറുണ്ട്. ഒഴുകിയൊഴുകി അവളെ കാത്തിരിക്കുന്ന ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക്… അവൾ ഞങ്ങൾക്ക് മുലപ്പാൽ ഊട്ടി പോറ്റിവളർത്തിയ അമ്മ മാത്രമല്ല.., ഒരേ സമയം കുളിരും കനലും പകരുന്ന ലഹരിയാണ് …..

മാമ്പഴക്കാലം

നാത്താണ്ടി പറമ്പിൽ നിറച്ചും മാവുകളാണ്…നല്ല തേൻ മധുരമൂറുന്ന മാങ്ങകൾ നിലത്ത്‌ ചറ പറ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പെയ്തു കൊണ്ടേ ഇരിക്കും…ഇത്രേം മാങ്ങകൾ ഈ വല്യ മരത്തിൽ എവിടെയൊക്കെയാ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത്….എത്ര വർഷങ്ങളായി ഈ മുത്തച്ഛൻ മാവുകൾ ഇങ്ങനെ തലയുയർത്തി ഗമയോടെ പറമ്പിൽ അവിടിവിടെയായി നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും…ഒരുപാടധികം തലമുറകളുടെ പ്രണയത്തിന്റെയും, പ്രതീക്ഷയുടെയും, ബാല്യത്തിന്റെയും ഒക്കെ കഥ പറയാനുണ്ടാവും ഇവയ്ക്ക്..

അമ്മാത്ത് (അമ്മയുടെ വീട്) ആയിരുന്നു എന്റെ ബാല്യം മുഴുവനും….ഒരുപാട് നല്ല ഓർമകളുടെ കലവറയാണ് എനിക്കിന്നും അവിടം.അവധിക്കാലങ്ങൾ ഒക്കെ ഞങ്ങൾ പേരക്കുട്ടികൾക്ക് മുത്തച്ഛന്റെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും കൂടെ അടിച്ചു പൊളിക്കാനുള്ള വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിനങ്ങളാണ്…വലിയ വേനലവധിക്ക് എല്ലാരും ജോലിത്തിരക്കുകൾ എല്ലാം മാറ്റിവച്ച് അമ്മാത്തുവീട്ടിൽ ഒത്തുചേരും… അവിടത്തെ കഥ പറയുമ്പോൾ മേൽപ്പറഞ്ഞ മാവുകൾ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളാണ്…

ചുവന്നു തുടുത്ത് മധുരം കിനിയുന്ന മാങ്ങകൾ തരുന്ന കോമാവ്.ഉപ്പും മുളകും ചേർത്ത് വായിൽ രുചിയുടെ വസന്തം തീർക്കുന്ന മുറ്റത്തെ വലിയ ഒളോർ മാവ്..പുഴുവിനെ ഭയക്കാതെ മധുരം നുണയാൻ കഴിയുന്ന ചെറിയ മാങ്ങകൾ തരുന്ന നാട്ടുമാവ്.നല്ല കടുംപച്ച നിറമുള്ള മധുരം കുറഞ്ഞ വലിയ മാങ്ങ തരുന്ന കുറുക്കൻ മാവ്…അങ്ങനെയങ്ങനെ..എത്രയെത്ര പേരുകളാണ്.പലയിടത്തും പല പേരുകളാണ്.ഒരാൾക്ക് പല പേരുകളുണ്ടാവുന്നത് അനുഗ്രഹമാണ്.പെട്ടെന്ന്‌ തിരിച്ചറിയാതിരിക്കുന്നത് തന്നെയാ നല്ലത്, പ്രത്യേകിച്ച് മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിൽ…

അതിരാവിലെ എണീറ്റ് മാങ്ങ പെറുക്കാൻ ഒരു പോക്കുണ്ട്. അത് ഞങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ ജോലി ആയിരുന്നു..വലിയ സഞ്ചികളും ചാക്കുകളുമെടുത്ത് കുട്ടികൾ എല്ലാരും ഉത്സാഹത്തോടെ പറമ്പിലേക്ക് ഇറങ്ങും.നേരെ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ ഒരിക്കലും എത്താറില്ല.വഴിയിൽ കല്ലുപാകിയ തറവാട്ടു കുളത്തിലേക്ക് കല്ലെറിഞ്ഞും, വലിയ മഞ്ചാടി മരത്തിനു ചോട്ടിൽ നിന്ന് ചേമ്പില കുമ്പിളിൽ നിറയെ മഞ്ചാടിമണികൾ പെറുക്കിയിട്ടും, കൊള്ളിനു മീതെ നിന്ന് താഴെ ഇടവഴിയിലൂടെ പോവുന്നവരെ നോക്കി കൂവി അവർ തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഓടിയൊളിച്ചും… ചുരുക്കത്തിൽ മാമ്പഴക്കാലം ഞങ്ങൾക്ക് ഒരുത്സവമായിരുന്നു…എല്ലാ മാവുകളുടെ അടുത്തും പോയി മാങ്ങകൾ ഒന്നുപോലും വിടാതെ എടുത്തു കൊണ്ടുവരാൻ ഞങ്ങൾക്ക് പ്രത്യേക പരിശീലനം കിട്ടിയിരുന്നു…എന്നാലും ഒരുപാട് മാങ്ങകൾ അടുത്തുള്ളവരും കുട്ടികൾക്കുമൊക്കെ മുത്തച്ഛൻ മാവ് വീഴ്ത്തിയിട്ടു കൊടുക്കും…

ആ മാവുകൾക്കരികിൽ ഒറ്റക്ക് നിന്നാൽ അറിയാം..അവയ്ക്ക് കഥകൾ പറയാനുണ്ടാവും.വലിയ ചില്ലകൾ അനക്കി അവ നമ്മളോട് സ്വകാര്യം പറയും.കാറ്റു വീശി കവിത ചൊല്ലിത്തരും..എന്നെയും അമ്മയേയും അമ്മമ്മയെയും…,അങ്ങനെയങ്ങനെ എത്ര തലമുറകളെ ഊട്ടിയിരിക്കുന്നു ഈ മാവുകൾ.അവയെപ്പോലെ ആരും ഇത്രകണ്ട് നിസ്വാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല…

ഉച്ചക്ക് ദേവി മുത്തശ്ശിയുടെ വക നല്ല മധുരമുള്ള മാമ്പഴ കൂട്ടാൻ ഉണ്ടാവും,എന്നും..പിന്നെ തേങ്ങ ചിരകിയിട്ട ചക്ക പുഴുങ്ങിയതും..കാലമിന്നോളമായി അത്രയേറെ രുചികരമായ ഒരു ഭക്ഷണവും ഒരു ഹോട്ടൽ മെനുവിലും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.പകൽ മുഴുവൻ ഓടിത്തളരുമ്പോൾ മുറ്റത്തെ വിരിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന വലിയ പുൽപ്പായയിൽ നിന്നും “കച്ച്” നുള്ളിയെടുത്ത് ഓടും.വടക്കൻ കേരളത്തിൽ മാമ്പഴക്കാലത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഹൃദ്യമായ ഒരു വിഭവമാണിത്.പഴുത്ത മാങ്ങകൾ ഞെരടിയെടുത്തു ശർക്കര ചേർത്ത് വെയിലത്ത്‌ ഉണക്കാനിടും. ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പായയിൽ നിന്ന് ഇത് അടർത്തിയെടുക്കാം.അതിനൊന്നും ബാക്കിയുണ്ടാവാറില്ല, ഓരോ ഓട്ടത്തിനും ഞങ്ങൾ ഓരോരുത്തരും അത് പാതി ഉണങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ നുള്ളിയെടുത്തു നുണഞ്ഞു തീർക്കുമായിരുന്നു…

വടക്കേ കോലായിൽ എപ്പോഴും മാങ്ങ ചാക്ക് നിറഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടാവും.എങ്കിലും ഞങ്ങൾ മത്സരമാണ്, ആര് ആദ്യം തിന്നു തീരും, ആര് കൂടുതൽ തിന്നു തീർക്കും…എത്രയെത്ര മാങ്ങകൾ ചെറിയ വയറു നിറച്ചും വിഴുങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും…കൂടെ ഒന്നും നോക്കാതെ വിഴുങ്ങിയ മാങ്ങയുടെ കൂട്ടത്തിൽ പുഴുക്കളും ഉണ്ടാവും.അതൊക്കെ ആരുനോക്കുന്നു? അവധി കഴിയുമ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും മുഖത്തും കയ്യിലുമൊക്കെ ചുവന്ന പാടുകൾ കാണാം,ചോന വീണ് പൊള്ളിയ പാടുകൾ..അവ ഞങ്ങൾക്ക് അടുത്ത വേനലവധി വരെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കാൻ ഉള്ള നിധി ആയിരുന്നു.എത്ര കഴിച്ചാലും ഞങ്ങൾക്ക് മതിയാവുമായിരുന്നില്ല.അത്രക്ക് ആവേശമായിരുന്നു മാങ്ങയോട്..അതിന്നും മാറിയിട്ടില്ല

എന്നാൽ ഇന്ന് അത്ര മാത്രം മധുരം മാങ്ങകൾക്കില്ല, ഒരുപക്ഷേ ഒത്തുചേരലിന്റെ മാധുര്യമാവാം യഥാർത്ഥത്തിൽ കുറഞ്ഞുപോയത്..എല്ലാർക്കും തിരക്കാണ്.നാത്താണ്ടിയിൽ പോയി മാങ്ങകൾ പെറുക്കി കൊണ്ടുവരാൻ ഒക്കെ ആർക്കാ നേരം..കഴിഞ്ഞ വേനലവധിക്ക് അവിടെ പോയൊന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ നിറച്ചും മാങ്ങ വീണു കിടക്കുന്നു. മണ്ണിൽ അലിഞ്ഞുചേർന്ന് ആരും കഴിക്കാൻ ഇല്ലാതെ..കണ്ണുകളിൽ നനവ് പടർന്നു.മുത്തച്ഛൻ മാവിനെ മെല്ലെയൊന്നു മുത്തി.അതൊന്നു മെല്ലെ തലയിളക്കി..നാലഞ്ച് മാങ്ങകൾ നിലത്തു വീണു..ഞാനതിലൊന്ന് എടുത്ത് വായിലിട്ടു…
“നല്ല മധുരം..അല്ലെങ്കിലും ഓർമകൾക്ക് എന്നും മധുരം തന്നെയാണല്ലോ”

ഇര

ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ രണ്ടാം ജന്മം ശാപമാണെന്നു തോന്നാറുണ്ട്…
മുഖമുയർത്തി നടന്ന പൊതുവഴികളിലുമിടങ്ങളിലും അടക്കിപ്പിടിച്ച ചിരികളും, കേൾക്കാൻ കേൾക്കാത്ത വണ്ണമുള്ള രഹസ്യം പറച്ചിലുകളും, കളിയാക്കലുകളും….
പല കണ്ണുകളും വിങ്ങിപ്പൊട്ടിയ മാറിടത്തിലേക്ക് വീണ്ടും ചൂഴ്ന്നു പോവും, മുറിവേല്പിക്കും…
കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ കേട്ട് ചെവികൾ തഴമ്പിച്ചു പോവും..
കാർന്നു തിന്ന നരാധമന്മാർ ഇന്നോ നാളെയോ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്ന് വെറുതെ നിനച്ച് ദിനപത്രത്തിൽ ഊളിയിടും..
ഒടുവിൽ മരിച്ചു ചേതനയറ്റു കിടക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് ബലിയിടാൻ ഒരുരുളച്ചോറിനായി വീണ്ടും അലയും…
യോനിയിൽ ഇനിയും നിലക്കാത്ത രക്തസ്രാവത്തിന് തടയിടാൻ പലരും അന്വേഷിച്ചെത്തും..
ആശ്വസിപ്പിക്കാനും ആശ്ലേഷിക്കാനും അതുവഴി ആനന്ദിക്കാനും തേടിയെത്തും…
അവരെ ആട്ടിപ്പായിക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ താങ്ങിനിർത്തിയ കൈകളും തെരുവോരങ്ങളുമെന്നെ വേശ്യ എന്ന് മുദ്രകുത്തും…
അതേ, നീ ചെയ്ത പാപം കഴുകിക്കളയാൻ കഴിയാത്തവിധം എന്നിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ നീ തന്നെ നൽകിയ പേര്…
ഞാൻ എന്നും പരിശുദ്ധയായിരുന്നു, കളങ്കപ്പെടാൻ ഒരുക്കമല്ലാത്ത മനസിന്‌ എന്നും വ്രണങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വരും…
ഞാൻ ഒരിക്കലും പഴയ ഞാൻ ആവുകയില്ല, ആവാൻ എന്നെ അനുവദിക്കയുമില്ല…
ഒരിക്കലല്ല ഒരായിരം തവണ മുറിവേല്പിക്കപ്പെട്ടവളാണ് ഓരോ ഇരകളും…

മുത്തശ്ശൻ

തിരുവനന്തപുരത്ത് കോളേജിൽ ചേർന്ന് നാൾ അധികം ആയിട്ടില്ല.പൂജ അവധിക്ക് ആദ്യമേ ബസ് ബുക്ക് ചെയ്തിരുന്നു.തീർത്തും അപരിചിതമായ സ്ഥലം, വ്യത്യസ്തമായ അന്തരീക്ഷം, വീട്ടിൽ നിന്ന് ഹോസ്റ്റലിലേക്കുള്ള പറിച്ചു നടൽ. പെട്ടെന്ന് യോജിക്കുന്ന പ്രകൃതം അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് അത്ര നല്ല സമയമായിരുന്നില്ല.അത് കൊണ്ട് തന്നെ അച്ഛൻ തിരുവനന്തപുരം വന്ന് ഞങ്ങൾ പിറ്റേന്ന് ഒരുമിച്ച് ബസിന് തിരിച്ചു വീട്ടിൽ പോവാം എന്നതായിരുന്നു തീരുമാനിച്ചത്.

എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് വൈകുന്നേരം അച്ഛൻ വിളിച്ചു.നാളെ ആവേണ്ട, ഇന്ന് തന്നെ വരണം എന്ന്‌ പറഞ്ഞു.അച്ഛന്റെ അനിയന്റെ മകൻ കൊല്ലത്തുണ്ട്.അവൻ വന്ന് കൂട്ടുമെന്ന് അറിയിച്ചു.എന്തിനാണ് നാളെ വരാനിരുന്ന ബസ് ചാർജ് വെറുതെ കളയുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അച്ഛൻ വ്യക്തമായി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.മുത്തശ്ശൻ (അമ്മയുടെ അച്ഛൻ) ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു, കുറച്ചു ദിവസമായി.മുത്തശ്ശന് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ “പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല, ICU വിലായത് കൊണ്ട് അച്ഛന് വരാൻ പറ്റില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്തു.കഴിഞ്ഞ ലീവിന് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ ഫിസിക്സിന്റെ ടെക്സ്റ്റ് എടുക്കാൻ മുത്തശ്ശൻ പ്രത്യേകം ഓർമിപ്പിച്ചിരുന്നു. അത് മറക്കാതെ എടുത്തുവച്ചു.സൂര്യന് താഴെ ഉള്ള എന്തിനെ കുറിച്ചും ഏതിനെ കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന് വാതോരാതെ സംസാരിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.ഏത് മേഖലയിലും മുത്തശ്ശനുള്ള പ്രാവീണ്യം പലപ്പോഴും എന്നെ അതിശയപ്പെടുത്തിയിരിന്നു.പ്രായം ഒട്ടും തളർത്താത്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മധൈര്യവും അറിവിനോടുള്ള കെട്ടടങ്ങാത്ത ആവേശവും കണ്ട് പലപ്പോഴും ഞങ്ങൾ കൊച്ചുമക്കൾ അഭിമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം തന്റെ പച്ച നിറമുള്ള സൈക്കിൾ എടുത്താണ് പുറത്തൊക്കെയും പോയിരുന്നത്. ഒരിക്കലും അദ്ദേഹം തളർന്നിരുന്നില്ല, എന്നും അദ്ദേഹം ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെ പോലെ ഉത്സാഹഭരിതനായിരുന്നു.

അമ്മാത്ത് (അമ്മയുടെ വീട്) പോവുമ്പോൾ മുകളിലെ മുറിയിൽ അദ്ദേഹം ഇരുന്ന് ഒരു ചെറിയ റേഡിയോ പാടിക്കുകയായിരിക്കും. അവധിക്കാലം ചെലവഴിക്കുവാൻ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും എത്തിയെന്ന് കണ്ടാൽ ഉറക്കെയുള്ളൊരു ചിരിയോടെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം ചേരും.താഴെ ഹാളിൽ tvക്ക് സമീപം വച്ചിരിക്കുന്ന പെട്ടിയിൽ നിന്ന് ‘തമിഴ്’ പാഠാവലി എടുത്ത് ഞങ്ങളെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങളായി പഠിപ്പിക്കും.മുത്തശ്ശി തയ്യൽ മെഷീനിൽ പുതിയ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിനടുത്ത് ഇരുന്നുകൊണ്ട് തയ്യൽ യന്ത്രത്തിന്റെ പ്രവർത്തന തത്വത്തെ കുറിച്ച് മുത്തശ്ശൻ വാചാലനാവും. വൈകുന്നേരം മുത്തശ്ശനൊപ്പം ഞങ്ങൾ അമ്പലത്തിൽ പോയിരുന്നു.അവിടെ എല്ലാ നാട്ടുകാരുമായും സംസാരിക്കുവാനും അവരോടൊപ്പം ലോകകാര്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യുവാനും അദ്ദേഹത്തിന് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.നീണ്ട യാത്രകൾ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവ ആയിരുന്നു.കേദാർനാഥും ബദരിയും കാശിയുമൊക്കെ മുത്തശ്ശിയോടൊപ്പം സഞ്ചരിച്ച കഥകളൊക്കെ വരച്ചുവച്ച പോലെ ഞങ്ങൾക്ക് മനസിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രാവിവരണങ്ങൾ കേൾക്കുമ്പോൾ നേരിട്ട് അവിടെ പോയ പോലെ ആണ് ഞങ്ങൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നത്.

രാവിലെ അമ്പലത്തിൽ പൂജ കഴിഞ്ഞ്, അല്ലെങ്കിൽ തൊഴുത് മടങ്ങി വരുമ്പോൾ ചുളിവ് വീണ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനത്തിന്റെ ഒരു ഗോപിക്കുറി എന്നും കാണാമായിരുന്നു. ഏറെ കാലം അദ്ധ്യാപകനായിരുന്ന അദ്ദേഹം ഞങ്ങളോടും അതേ ശൈലിയിൽ ആണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.എല്ലാ ദിവസവും വൈകുന്നേരം ഉമ്മറത്തിരുന്ന് അദ്ദേഹം ഭാഗവതം വായിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞങ്ങൾക്കൊപ്പം ഇരുന്ന് കഥകൾ പറയും. ഒരു പക്ഷേ സ്വാതന്ത്ര്യ സമരത്തെ കുറിച്ച്, വൃന്ദാവനത്തിലെ കള്ളക്കണ്ണനെ കുറിച്ച്, വീട്ടിലെ ഇലക്ട്രിക്ക് ഉപകരണങ്ങളെ കുറിച്ച്..,അങ്ങനെയങ്ങനെ…എത്രയേറെ ദിവസങ്ങൾ ഞങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥയും കേട്ട് ഉമ്മറത്ത് ചമ്രം പടിഞ്ഞിരുന്നു കാണും, അറിയില്ല.കൊല്ലം തോറും ഓണത്തിനും വിഷുവിനുമൊക്കെ മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും ചേർന്ന് കൈകളിൽ വച്ചുതരുന്ന കോടിവസ്ത്രത്തിന്റെ മണം ഇന്നും മൂക്കിൻ തുമ്പിലുണ്ട്. അവധിക്കാലം കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ചു വീട്ടിലെത്തിയാൽ കൊച്ചുമക്കൾക്കെല്ലാം തികഞ്ഞ നിരാശ ആയിരുന്നു.എങ്കിലും ഇടക്ക് വെള്ളിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരം ഒരു വലിയ കവർ നിറയെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ബേക്കറികളുമായി വീട്ടിൽ കടന്നു വന്ന് മെലിഞ്ഞു നീണ്ട ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ മുഖത്ത് ചിരി വിടർത്താറുണ്ട്.

ഞാനും കസിനും രാവിലെ കോഴിക്കോട് എത്തി.അവിടെ അപ്ഫൻ(ചിറ്റയുടെ ഭർത്താവ്) കാറുമായി കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവിടെ നിന്നും നേരെ അമ്മയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി.മുറ്റം നിറയെ ആൾക്കാർ.വലിയ പന്തൽ.മുന്നിലെ വലിയ കോലായിൽ വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് നിശ്ചലമായ ഒരു ശരീരം കിടത്തിയിരിക്കുന്നു.ഒരൊറ്റ തവണ നോക്കിയതേ ഉള്ളു.ചെവിയിൽ ശ്രീമത് ഭാഗവതം മുഴങ്ങുന്നതായി തോന്നി.

“സർവത്ര ഗോവിന്ദ നാമ സങ്കീർത്തനം..,ഗോവിന്ദ ഗോവിന്ദ….”

വെളുത്ത ചായം വീണ മുടിയിഴകളുള്ള ഒരു മെലിഞ്ഞ മനുഷ്യൻ കോലായിൽ തിണ്ണയിൽ ഇരുന്ന് ഉച്ചത്തിൽ എന്നോട് സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നു.ആ നെറ്റിയിൽ അപ്പോഴും ഗോപിക്കുറി ഉണ്ട്, ഒരിക്കലും കെട്ടുപോവാത്ത ഐശ്വര്യത്തിന്റെ തിരി പോലെ..,സ്നേഹത്തിന്റെ വിളക്ക് പോലെ…തുരുമ്പ് വീണ പഴയ ഹെർക്കുലീസ് പച്ച സൈക്കിൾ എടുത്ത് മുത്തശ്ശൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.ഏതോ ദൂരയാത്രക്ക് പോവുകയാണത്രെ…ഏറെ നാൾ കോർത്തു നടന്ന ആ കൈകൾ മെല്ലെ വീശി അദ്ദേഹം എന്നോട് യാത്ര പറഞ്ഞതായി തോന്നി.ഇനി തിരിച്ചുവരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കണം….എന്റെ കണ്ണുകൾ പാടെ നിറഞ്ഞൊഴുകി തുടങ്ങി.പലതും എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു…

മുറിവേറ്റവൾ

തണുപ്പ് ഇഴഞ്ഞു കേറുന്നുണ്ട്.ഇരുട്ട് അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥയിലാണ്.കാലു വലിച്ചിഴച്ച് മുന്നോട്ടുള്ള നടത്തത്തിന്റെ വേഗം കൂട്ടി.ദൂരം ഏറെയുണ്ട് താണ്ടാൻ.അല്ലെങ്കിലും പഴങ്കഥകളും കടങ്കഥകളുമെല്ലാം പൊള്ളാണ്.ജീവിതത്തിനും മരണത്തിനുമിടയിൽ നിമിഷ ദൈർഘ്യമെന്നു പറഞ്ഞു പഠിപ്പിച്ച ബാല്യത്തോട് പുച്ഛം തോന്നി, അനുകമ്പയും…

“മീരാ……”

പലപ്പോഴും എന്നെ പിൻതിരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള വിളിയാണിത്.സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാൻ തന്നെ കേട്ടുവെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന വിളി.ആരുമില്ല തിരിച്ചുവിളിക്കാൻ ഇനി എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും നേർത്തൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ തിരി കെട്ടുപോവാതെ കത്തുന്നത് കൊണ്ടാവണം നടത്തം നിർത്തി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ആരാത്..,? ആരാണെങ്കിലും എന്നെ തിരിച്ചു കൊണ്ടോവാൻ നോക്കണ്ട ട്ടോ, ഞാൻ വരാൻ പോണില്ല.”

ഇരുട്ടിൽ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത് ആരാണെന്നു വ്യക്തമല്ല.കോതിയൊതുക്കാതെ മുടി മുന്നിലേക്കിട്ടു മുഖം മറച്ചിട്ടുണ്ട്.മുട്ടിന് താഴെ എത്തിനിൽക്കുന്ന കറുത്ത പാവാടയിൽ അവിടിവിടെയായി ചുവന്ന ചോരപ്പാടുകൾ കാണാം…

അവളും മുറിവേറ്റവളാണ്.ദയാദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത മർദനങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയവളാണ്.തീയിൽ ചുട്ടെടുത്ത ഇരുമ്പുദണ്ഡ് കൊണ്ട് മേലാസകാലം പൊള്ളിയവളാണ്.ഒഴിഞ്ഞ മദ്യക്കുപ്പികൾ തുളഞ്ഞുകേറി അവളുടെ യോനിയിലും വ്രണങ്ങൾ തീർത്തിട്ടുണ്ടാവും.അതിനേക്കാൾ ആഴമേറിയ ഉണക്കാനാവാത്ത മുറിവുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ വിങ്ങുന്നുണ്ടാവണം.അതേ,എന്നെപ്പോലെ അവളും വെറുക്കപ്പെട്ടവളാണ്, ശപിക്കപ്പെട്ടവളാണ്…

“ഞാനാരാണെന്ന് താനിപ്പോ അറിയണ്ട, ഞാൻ വന്നത് തന്നെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുപോവാൻ വേണ്ടി ആണ്.തനിക്ക് ഒരു കാര്യം ബോധ്യപ്പെടുത്താനാണ്.”

“എന്താദ്‌…,എന്ത് കാര്യാണ്?”

” അത് ഞാൻ പറയാൻ പോണില്ല.തനിക്ക് സ്വയം മനസിലാവും.ഞാനും നിന്നെപ്പോലെ ശപിക്കപ്പെട്ടവളാണെന്ന് നിലവിളിച്ച് ജീവിതത്തെ പഴിച്ച് കാലം മുഴുവൻ കഴിഞ്ഞുകൂടിയവളാ..അതൊക്കെ വെറ്തെയാ…നമ്മുടെയൊക്കെ കഥകളിൽ നമ്മൾ നായികമാരാ..പക്ഷേ നമ്മൾ നമ്മളെത്തന്നെ വില്ലന്മാർ ആക്കി മാറ്റിയിരിക്ക്വാ…”

“എനിക്ക് താൻ പറയണത് ഒട്ടും മനസിലാവുന്നില്ല.വില്ലന്മാരാക്കി മാറ്റീന്നോ?ആരാപ്പോ അങ്ങനെ ചെയ്തേ…?”

മീരയുടെ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.അടുത്ത് കണ്ട കലുങ്കിലിരുന്ന് അവളാ കറുത്ത രൂപത്തെ അടിമുടി വീക്ഷിച്ചു.
എന്റെ കഥയിലെ വില്ലൻ എന്നുമാ കൊമ്പൻ മീശക്കാരനാണ്.എന്നെ തന്നെ അറിഞ്ഞു തുടങ്ങും മുമ്പേ ഒറ്റക്കാവുന്ന രാത്രികളിൽ വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ നാരങ്ങാമിഠായികളുമായി വന്ന് എന്നെ മാറോട് ചേർത്തു കിടത്തുന്ന അയാൾക്ക് സിഗരറ്റിന്റെ മണമായിരുന്നു.ശബ്ദിക്കാൻ എനിക്ക് അനുവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല.അതിനുമുമ്പേ നഗ്നമാക്കപ്പെട്ട ദേഹത്ത് ഒരു നനവ് വീണെന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും.മുറിവുകളുടെ, ചോരപ്പാടുകളുടെ വേദന മാത്രം ബാക്കിയാക്കി അയാൾ തിരിച്ചു പോവുമ്പോൾ വായിലൊരു നാരങ്ങാമിഠായി വച്ചുതരും.അത് സ്നേഹമാണെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത്.മറ്റൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു.ഇതെന്റെ വിധി ആണെന്ന് കരുതി, നല്ല നാളെകളെ കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണാൻ പോലും കഴിയാതെ, രാത്രികൾ ഉറക്കമിളച്ച്…എങ്ങനെയാണ് അയാളെ എനിക്ക് “അച്ഛാ” എന്ന് വിളിക്കാൻ കഴിഞ്ഞത്.അതും അറിയില്ല.

“അതങ്ങനെ തന്ന്യാ.നമുക്ക് എല്ലാരോടും സ്‌നേഹാണ്, കവിഞ്ഞൊഴുകണ സ്നേഹം. അതുള്ളതോണ്ട് തന്ന്യാ നമ്മൾ അബലകളാണെന്ന് എല്ലാരും പറേണത്.ഒരു കണക്കിന് ശര്യാ.സ്നേഹം ഒരു ദൗർബല്യം തന്ന്യാ…”

ചിന്തകൾ അതേപടി വായിച്ചവണ്ണം ആ രൂപം മീരയോട് പറഞ്ഞു.

ഇടക്ക് വച്ച് മുറിഞ്ഞ ചിന്ത വീണ്ടും തുന്നിക്കെട്ടിയെടുത്തു.ഞാനെന്തിനാ മരിക്കാൻ പോണത്?ഒന്ന് മുങ്ങിക്കുളിച്ചാൽ തീരുന്ന ആശുദ്ധിയേ എനിക്കുള്ളൂ.സ്നേഹം കൊണ്ട് അബലയാക്കപ്പെട്ടവൾ ഒന്ന് പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ പ്രളയമാണ്, സർവരും ആണ്ടുപോവുന്ന പ്രളയം.മരണത്തിലേക്ക് ദൂരമിനിയും ഒരുപാടുണ്ട്.ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നടന്നാൽ പക്ഷെ എന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം ഒരുപാട് കൊറവാ.പിന്നെന്തിനാ ഞാൻ മരിക്കാൻ പോണേ?

“എനിക്ക് മരിക്കണ്ട.സകല അശുദ്ധിയും നെഞ്ചിൽ നിന്നൂറ്റിയെടുത്ത് അയാളുടെ മുഖത്തൊന്ന് കാർക്കിച്ചു തുപ്പണം.,എനിക്ക്.വറ്റാതൊഴുകാൻ നെഞ്ചിൽ സ്നേഹം ബാക്കിയുള്ളപ്പൊ ഞാൻ എങ്ങനെയാ ഒറ്റയ്ക്കാവും?എനിക്ക് ജീവിക്കണം….”
മീര തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
പെട്ടെന്ന് കോതിയൊതുക്കാതെ മുന്നിലേക്ക് മുടിയിട്ട ആ കറുത്ത രൂപം തെല്ലൊന്ന് മുഖമുയർത്തി.നിലാവെളിച്ചത്തിൽ ആ മുഖം കണ്ട് മീരയുടെ ഉള്ളൊന്ന് പുകഞ്ഞു.അത് അവൾ തന്നെയായിരുന്നു.പ്രത്യാശയുടെ, പ്രതീക്ഷയുടെ, പ്രണയത്തിന്റെ കറുപ്പ് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.അതേ, എന്നിലേക്കുള്ള ദൂരം ചെറുതാണ്.ഒരുപാട് ചെറുതാണ്….

ഒരോർമ്മ

നിങ്ങളെ ഞാനിന്നും ഓർക്കുന്നു ഇത്താ…, ഇന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ ഫോൺ കാൾ കണ്ണ് നിറച്ചു.ജീവിതത്തിൽ ഒരിയ്ക്കലും വിട്ടുകളയാതെ നെഞ്ചോട് ചേർക്കുന്ന ചുരുക്കം ചില ബന്ധങ്ങളിൽ ഒന്നായാണ് നിങ്ങളെ കാണുന്നത്..
അന്ന്, ബിടെക് ഒന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായി തിരുവനന്തപുരം പഠിയ്ക്കുകയാണ്. നിർഭാഗ്യവശാൽ ഒരുപാടധികം നഷ്ടങ്ങൾ നേടിത്തന്ന വർഷം.മുത്തശ്ശൻ വിട്ടുപോയിട്ട് ദിവസം അധികം ആയിട്ടില്ല.പരീക്ഷ ആയിരുന്നതിനാൽ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി അതിനു ശേഷം വീണ്ടും തിരിച്ചു നാട്ടിലേയ്ക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്ന ഞാൻ പനിയും തലവേദനയുമൊക്കെയായി തീർത്തും അവശയായിരുന്നു. കടന്നുപോയ ദിനങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ ഒന്നായാണ് അതിനെ കാണുന്നത്..എന്നാൽ അന്ന് trainൽ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ നിങ്ങളെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും നല്ല മുതൽക്കൂട്ടായി കരുതുന്നു. ഏറ്റവും വിവശയായിരിയ്ക്കുമ്പോൾ, കൂടെ ആരെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാശിച്ചു ഒറ്റപ്പെടുന്ന നേരത്ത് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത നിങ്ങൾ കടന്നുവന്നത് തീർത്തും അതിശയമാണ്..
ജീവിതം അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.നന്മയുടെ നാമ്പുകൾ എങ്ങും എന്നുമുണ്ടെന്ന വിശ്വാസം തെറ്റല്ലെന്ന് തെളിയിച്ചു തന്നു നിങ്ങൾ.ഒരുപക്ഷേ തളർന്നുവീണുപോവുമായിരുന്ന എന്നെ താങ്ങിനിർത്തിയ നിങ്ങളുടെ മനസ്സ് ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ അറിഞ്ഞതിൽ വച്ചേറ്റവും ആഴമേറിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. ഒട്ടുമറിയാത്ത, ഒന്ന് കണ്ടിട്ട് പോലുമില്ലാത്ത, അഥവാ ഇനിയൊരിയ്ക്കൽ കാണാൻ പോലും ഇടയില്ലാത്ത എനിയ്ക്ക് വേണ്ടി നിങ്ങൾ അന്ന് നൽകിയ സ്നേഹവും വാത്സല്യവും മരിയ്ക്കുവോളം ഞാൻ മറക്കുകില്ല.
എന്നെ മടിയിലേക്ക് ചേർത്തു കിടത്തി അവരുടെ മൃദുലമായ കൈകൾ കൊണ്ട് എന്നെ തലോടി ഉറക്കി..ഒരമ്മയുടെ സ്നേഹത്തോടെ അവരെന്നെ ഊട്ടി..മരുന്ന് തന്നു.അവരും ഭർത്താവും കല്യാണം കഴിഞ്ഞു ഒരാഴ്ച ആയതേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.അതിനേക്കാൾ അതിശയം എന്തെന്ന് വച്ചാൽ രണ്ടു പേരും ആദ്യ വിവാഹം നിയമപരമായി വേർപെടുത്തിയവർ ആണ്..രണ്ടു പേർക്കും ആദ്യ വിവാഹത്തിൽ രണ്ട് മക്കളുമുണ്ട്..ഇനി 4 പേരുണ്ടല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ ഹൃദ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു…ഇങ്ങെത്തുവോളം അവരെന്നോട് സംസാരിച്ചു, അവരുടെ പ്രതീക്ഷകളെക്കുറിച്ച്, സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച്.. ജീവിതത്തെ കുറിച്ച്.. എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു..വരാനിരിക്കുന്ന പെരുന്നാൾ അവരുടെ വീട്ടിൽ ആഘോഷിക്കണം എന്ന് അവർ ഓർമിപ്പിച്ചു.. ട്രെയിൻ കോഴിക്കോട് സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി അച്ഛന്റെ കൈകളിൽ സുരക്ഷിതമായി എന്നെ ഏല്പിക്കുവോളം നേരം അവരെനിക്ക് ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്നു..എന്റെ ഫോൺ നമ്പർ വേണമെന്നു പറഞ്ഞു, അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ നിന്നും ഞാനത് അവരുടെ ഫോണിൽ സേവ് ചെയ്തു കൊടുത്തു..

ഇന്നീ നിമിഷം വരെ അവരെ ഒരിക്കൽ കൂടി കാണണം എന്ന് ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും എനിക്കതിന് ഇതുവരെ സാധിച്ചിട്ടില്ല…എങ്കിലും ദിവസത്തിലൊരിക്കലെങ്കിലും സ്നേഹത്തോടെ അങ്ങേയറ്റം ആദരവോടെ നിങ്ങളുടെ മുഖം ഞാൻ ഓർക്കാറുണ്ട്..നെറ്റിയിലെ നിസ്കാരത്തഴമ്പൊ ചന്ദനക്കുറിയോ കഴുത്തിലെ കുരിശുമാലയോ വേർതിരിക്കാത്ത ഏറ്റവും പരിപൂർണ്ണമായ മനുഷ്യ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളം ആണ് നിങ്ങൾ..നിങ്ങളെ പോലുള്ളവരാണ് ജീവിതത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ, സ്നേഹം ഇവയൊക്കെ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പഠിപ്പിയ്ക്കുന്നത്. എന്നും സ്നേഹവും പ്രാർത്ഥനയുമായി ഓർക്കാൻ ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരോർമയായി സുഹൃത്തേ, നിങ്ങളുണ്ടാവും…ജീവിതാവസാനം വരെ ഞാൻ നിങ്ങളെ മറക്കുകില്ല…😍😍

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑