ബോഗൻവില്ലകൾ

വരണ്ട ചുവരുകളോളം എന്റെ മനം മടുപ്പിച്ച മറ്റൊന്നുമില്ല.ഒരുപാടധികം പ്രതീക്ഷകളുമായി ആദ്യമായി ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എന്നെ വരവേറ്റത് ചങ്ങലകൾ നിലത്തിരയുന്ന മൂർച്ചയേറിയ ശബ്ദവും, ഇരുമ്പഴികളിൽ കൈ കാലിട്ടടിച്ചു മുറിവേറ്റു ചോര പൊടിഞ്ഞവരുടെ നിലവിളികളുമാണ്.ഇവിടെ ആണിനി എന്റെ ജീവിതം മുഴുവനും എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഞാനേറെ പാടുപെട്ടു.എന്തിനാണ് ഈ മേഖല തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന് ഒരുപാട് പേർ ചോദിച്ചിരുന്നു.സത്യത്തിൽ എനിക്കും അതറിഞ്ഞുകൂടാ.ഒരു പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലുമുണ്ടാവും ചെറിയൊരു ഭ്രാന്ത്.ഭ്രാന്തന്മാരെ ചികിൽസിക്കുന്നവർക്ക് കുറച്ച് ഭ്രാന്ത് നല്ലതാ..

ദിവസം മുഴുവനും ഇവർക്കിടയിൽ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു.അവരും ഞാനും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ലെന്ന് തോന്നി.പക്ഷേ ഈ അന്തരീക്ഷം എന്റെയും സമനില തെറ്റിച്ചേക്കുമോ എന്നിടക്കെങ്കിലും ഞാൻ ഭയന്നു.ഓരോ മുറിയിലും ഓരോ കഥകളുറങ്ങി കിടക്കുന്ന മനസ്സുകൾ.. അവയെ ഒക്കെ ചങ്ങലയിട്ടു പൂട്ടിയിരിക്കയാണ്.അവരുടെ കഥകൾ കേട്ടാൽ നമുക്ക് മനസിലാവില്ല.അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നമുക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ കൊടുക്കാനാവില്ല.അവരുടെ ചിന്തകൾക്ക് കൂച്ചുവിലങ്ങിടുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.അങ്ങനെ തളയ്ക്കപ്പെട്ട അനേകം പേരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കട്ടപിടിച്ച മണമുണ്ട് ഈ വരാന്തകൾക്ക്.അവരുടെ ചേതനയറ്റു മാംസപിണ്ഡമായ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശേഷിപ്പുകളുണ്ട് ഈ വാർഡുകളിൽ…

അവിടേക്കാണ് മനു കടന്നുവന്നത്.അവന് ഭ്രാന്താണെന്നു പറഞ്ഞവർക്കാണ് ഭ്രാന്ത് എന്ന് അന്ന് ഞാൻ ഇടക്കിടെ പുലമ്പുമായിരുന്നു.അവനൊരിക്കലും ഭ്രാന്തനായിരുന്നില്ല, വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.അവന്റെ ശബ്ദം വേറെയായിരുന്നു.എല്ലാവരും നോക്കിക്കാണുന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ ആയിരുന്നില്ല അവന്റെ കാഴ്ച്ച.മറ്റുള്ളവർ കേട്ടു വിട്ടുകളയുന്നത് അവൻ മനസ്സിൽ കൊളുത്തിയിടും.ആരും പടർത്തിയ വേലിക്കെട്ടുകൾ അവനെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.അവൻ അതിനൊക്കെ അതീതനായിരുന്നു.ഞാനുൾപ്പെടെ ആർക്കും അവനെ മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാവാം ഇന്നും എന്റെ ചികിത്സാമുറിയിൽ ഞാനൊരുക്കുന്ന സ്റ്റെതസ്കോപ്പിന്റെയും ഇഞ്ചക്ഷൻ സിറിഞ്ചുകളുടെയും ഇടയിലെ ഇത്തിരിവിടവിൽ അവൻ അനുസരണയോടെ ഇരുന്നു തരുന്നത്.

മറ്റാരോടും ഇല്ലാത്ത സ്നേഹത്തോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും ഞാനവനെ ചികിൽസിച്ചു.തിരക്കേറിയ ജോലിക്കിടയിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിട്ടുന്ന വളരെ ചുരുക്കം മണിക്കൂറുകൾ ഞാനവനൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു.അവന്റെ അവ്യക്തമായ ചെറിയ ചില ഞരക്കങ്ങളുടെ പോലും അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. അത്രമാത്രം എനിക്കവനെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.ഇടക്ക് ഞാൻ ഭയന്നിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അവനെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന്.. എന്തുകൊണ്ടൊക്കെയോ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കവനിൽ നിന്നകലാൻ കഴിഞ്ഞതേയില്ല.

പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള അനുവാദം തേടി ഇരുമ്പഴികളിൽ നിത്യം ആഞ്ഞടിച്ച് മുറിവ് വീണിരിക്കുന്ന അവന്റെ കൈകൾ സ്നേഹത്തോടെ മടിയിൽ വച്ച് ഒരിക്കൽ ഞാൻ മരുന്ന് പുരട്ടുകയായിരുന്നു. ചോര പുരണ്ട കൈകൾ അവൻ അനുസരണയോടെ എന്റെ മടിയിൽ വച്ച് വേദന കടിച്ചമർത്തി ഇരുന്നപ്പോൾ എപ്പോഴുമെന്നപോലെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവോ?”

ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചോദ്യം എന്നെ പെട്ടെന്ന് തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

“ഒരിക്കലുമില്ല..ഇത് പ്രണയമാണെന്ന് ആരുപറഞ്ഞു? ഒരു ഡോക്ടർക്ക് രോഗിയോട് തോന്നുന്ന സ്നേഹത്തിൽ കവിഞ്ഞൊന്നുമില്ല”

പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വിയർത്തു, ശബ്ദമിടറി.തുടർന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നിന്നുകൊടുക്കാതെ മുറിവ് കെട്ടി വേഗം പുറത്തിറങ്ങി.

പിന്നീടൊരിക്കൽ അവൻ സെല്ലിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടാൻ ലഹള ഉണ്ടാക്കുന്നുവെന്ന് കേട്ട് ഞാൻ ചെന്നുനോക്കി.ഞാൻ ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടിയപ്പോൾ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പോലെ പതുങ്ങി അവൻ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നു.അവന്റെ കൈകളിലെ ചങ്ങല അഴിച്ചുമാറ്റി സെല്ലിന്റെ ഇരുമ്പഴിയിട്ട വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നിട്ട് ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.

“നിനക്ക് പുറത്ത് പോകണോ?പൊയ്ക്കോളൂ ആരും തടയില്ല…”

ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ വേണ്ട എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി.അവന്റെ കണ്ണുകൾ അന്നാദ്യമായി നിറഞ്ഞുകണ്ടു.കൈകൾ നീട്ടി ഞാൻ അവനെ മാറിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.എന്നെ പുണർന്നവൻ എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല രേഖാ..
നിങ്ങളോടുള്ള പ്രണയം മാത്രമാണ് എന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നത്..ഈ ഭ്രാന്തിൽ നിന്നൊരു മോചനം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല…”

തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ ഞാനവനെ നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി.അവനെന്റെ നെറ്റിയിലൊരു നനുത്ത ചുംബനം തന്നു.വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അടർന്നുതുടങ്ങിയ നെറ്റിത്തടത്തിൽ അവന്റെ മുത്തം കൊണ്ട് ചുവപ്പ് പടർന്നു.കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ കുറേ നേരം നിന്നു.പെട്ടെന്ന് സ്ഥലകാലബോധം വന്നപ്പോൾ ഞാനവനെ എന്നിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് പോവാനൊരുങ്ങി.എന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ച് അവനെന്നെ ദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി.ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാനുരുകി പോയെന്നെനിക്ക് തോന്നി. അവന്റെ കൈകൾ കവർന്നുപിടിച്ച് ഞാനിറങ്ങി.

ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിലെ വലിയ ഉദ്യാനത്തിൽ അവന്റെ കൈകൾ കോർത്തിണക്കി ഞാൻ നടന്നു.ആരും ഞങ്ങളെ സംശയത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല.ഇതൊക്കെ ഇവിടെ സാധാരണമാണ്.ചികിത്സയുടെ ഭാഗമായി ഞാൻ എല്ലാ രോഗികളോടും സൗഹൃദം ഭാവിക്കാറുണ്ട്. അവരോട് അടുത്തു സംസാരിക്കാറുണ്ട്.അവരോടൊപ്പം നടക്കാറുണ്ട്.അവർക്കൊപ്പം ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും രാത്രികൾ ഉറങ്ങാതിരുന്നിട്ടുണ്ട്.എന്നാൽ ഡോക്ടർ രോഗിയെ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കെട്ടിപ്പുണർന്നു നെറ്റിയിൽ മുത്തം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ?ഇല്ല,ഇതാദ്യമാണ്…കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുക്കും തോറും ഇവനെന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കാത്ത കുരുക്കാവുകയാണോ? സത്യമെന്തെന്നാൽ ഈ കുരുക്കിൽ നിന്നൊരു മോചനം ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…

“അതേ രേഖാ..,നിങ്ങളിവനെ ഈ ഭ്രാന്തനെ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്..”

ആ നിമിഷം എനിക്കെന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നി. അവൻ ഭ്രാന്തനും ഞാൻ ഡോക്ടറും അല്ല..അങ്ങനെ തോന്നിയ എന്റെ മനസ്സിനോട് ഒരു തരം ഈർഷ്യയാണ് എനിക്കുണ്ടായത്.പൂന്തോട്ടത്തിൽ പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന രണ്ട് ബോഗൻവില്ല ചെടികൾ.അവയാണ് ഞങ്ങളെന്ന് തോന്നി എനിക്കപ്പോൾ..ഒരുമിച്ച് പൂത്തുലഞ്ഞ് ഒരുമിച്ച് വാടിക്കൊഴിഞ്ഞ്…,ഒരേ ജീവവായു ശ്വസിച്ച് ഒരേ വെള്ളം നുകർന്ന്…,ഒരൊറ്റ പൂമ്പാറ്റയിൽ സ്വന്തം മുകുളം അർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ജീവിച്ചുതീർക്കുന്നവർ…

“രേഖാ.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും അറിയില്ല.ഈ സെല്ലുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന, നിങ്ങൾ തളച്ചിടുന്ന മനുഷ്യരൊന്നും ഭ്രാന്തരല്ല..അവരൊക്കെ വ്യത്യസ്തരാണ്..നിങ്ങളെ പോലെ കാണാത്ത, നിങ്ങളെ പോലെ കേൾക്കാത്ത, നിങ്ങൾ നടന്ന വഴിയിൽ നിന്ന് മാറിനടക്കുന്നവരൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് മനോരോഗികളാണ്…”

അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വിദ്വേഷത്തോടെ എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.ഞാനവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും കവർന്ന് പിടിച്ചു.

“മാറിനടന്ന വഴികൾ തെറ്റാവുമ്പോഴാണ് അവർ ഭ്രാന്തരാവുന്നത് മനൂ.. അല്ലാത്തപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞപോലെ അവർ വ്യത്യസ്തർ തന്നെയാണ്..
നീ ഒരിക്കലും ഭ്രാന്തൻ ആയിരുന്നില്ല..,നീ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിന്റെ വഴിയിൽ നീ ചോരയൊഴുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഭ്രാന്താണെന്ന് മുദ്രകുത്തി നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്…”

“രേഖാ…എന്റെ മേൽ ഞാനേല്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾ..,ഞാനൊഴുക്കുന്ന എന്റെ ചോര.. എങ്ങനെയാണ് അത് ഭ്രാന്താവുക..എന്റെ ജീവനുമേൽ പരമാധികാരം എനിക്ക് മാത്രമാണ്…എന്റെ നീതിയാണ് ഞാൻ നടപ്പാക്കുന്നത്..”

“നീ എന്ത് ശിക്ഷയാണ് നിനക്ക് നൽകുന്നത് മനൂ..എന്തിന്റെ ശിക്ഷയാണിത്?”

“ഇത് ശിക്ഷ എന്ന് തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾക്കല്ലേ..ഇതെനിക്ക് നീതിയാണ്. പലരും ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് ഞാൻ സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ എനിക്ക് നീതി മാത്രമാണ്…”

അവന്റെ വാക്കുകൾ അർത്ഥശൂന്യമായ പുലമ്പലുകൾ മാത്രമായാണ് എനിക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്.

“ഒന്ന് കൂടി വ്യക്തമാക്കിയാൽ..എന്നെ ഭ്രാന്തനെന്ന് മുദ്രകുത്തി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയുമൊക്കെ നിഷ്കരുണം തൂക്കിലേറ്റി ഈ ഇരുമ്പഴികളിൽ എന്നെ തളച്ചിട്ടത് നിങ്ങളുടെ തെറ്റ്…നിങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ആ തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത് ഞാനാണ്…നിങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ പാപം കഴുകിക്കളഞ്ഞ നീതിയാണ് ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങിപ്പോവാൻ കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും അതിനു തയ്യാറാവാതെ എന്നെ ഇവിടെ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നത്..ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഇവിടെ പലരും..”

മറുപടി പറയാൻ കഴിയാത്തവിധം എന്റെ നാവുകുഴഞ്ഞു പോയി.അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ തലകുനിച്ചു നിന്നു.അന്നാദ്യമായി ഏറ്റവും മികച്ച മനോരോഗവിദഗ്ധ എന്ന പേരിൽ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ മെഡലുകളും, അതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ കാലങ്ങളായി കൊണ്ടുനടന്ന അഹന്തയും നിലത്തു വീണു ചിന്നിച്ചിതറി.തെറ്റ് എന്റേതായിരുന്നുവോ..ഇവിടെ എത്തിയ അനേകം രോഗികളുടെ രോഗത്തെ കുറിച്ചല്ലാതെ അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എന്നെങ്കിലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ.അവരെത്താൻ ഇടയായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്,അവരെ വേറിട്ടു നിർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?ഇല്ല..,അപമാനഭാരത്താൽ ഞാൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

“ഇല്ല രേഖാ.. നീയാണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്.ഇതുവരെ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ശിക്ഷ ഇനി നീ അനുഭവിച്ചേ മതിയാവൂ..അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സ്നേഹം കൊണ്ട് നീയെന്ന പ്രലോഭിപ്പിക്കരുത്..”

അവനെന്നെ പിടിച്ചുവലിച്ച് അവൻ കിടന്ന അതേ സെല്ലിൽ കൊണ്ടുപോയി..ചങ്ങലയിട്ടു കാലുകൾ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി കെട്ടി.വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ എന്നെ അവൻ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പുറത്തുനിന്ന് സെൽ പൂട്ടി നടന്നുപോയി..വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച എന്നെ ബാധിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഞാൻ മയങ്ങിപ്പോയി…

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ കിടക്കയിലാണ്.സെൽ ഇപ്പോഴും പുറത്തു നിന്ന് അടച്ചിരിക്കുന്നു.കൈകളിൽ ചങ്ങല ഉണ്ട്.ഞെട്ടിയെണീറ്റ് ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് ഇരുമ്പഴികളിൽ തട്ടി ബഹളമുണ്ടാക്കി..

“എന്നെ തുറന്നുവിടൂ..ആരെങ്കിലും വന്നെന്നെ ഇവിടെ വന്നെന്റെ ഈ ചങ്ങല അഴിച്ചു തരൂ..”

പെട്ടെന്നാളുകൾ ഓടിക്കൂടി.ആശുപത്രി ജീവനക്കാർ എന്നെ നോക്കി ദ്വേഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു..,വെറുപ്പായിരുന്നു..

“വേഗം പോയി ഡോക്ടറെ വിളിച്ചിട്ട് വാ..ഭ്രാന്തിയെ കൊണ്ട് ശല്യമായല്ലോ”

കൂട്ടത്തിലൊരുവൻ പറഞ്ഞു..പെട്ടെന്ന് മനു സെല്ലിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.അവന്റെ കഴുത്തിൽ നീണ്ടുവളഞ്ഞ സ്റ്റെതസ്കോപ്പ്..കൈകളിൽ സിറിഞ്ച്.. ഞാൻ സ്തബ്ധയായി.ഹൃദയം മിടിപ്പ് നിർത്തിയ പോലെ തോന്നി.

മനു അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് എന്റെ കൈകൾ എടുത്തവന്റെ മടിയിൽ വച്ചു.മരുന്ന് നിറച്ച് സൂചി എന്റെ കൈകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ അവനെ മാത്രം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുവന്ന പാട്.. പ്രണയം ചുവപ്പിച്ച അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം കൂടി നൽകണമെന്ന് ഞാനാശിച്ചു….

കഥയിൽ എപ്പോഴാണ് ഞാനും അവനും ഭ്രാന്ത് വച്ചുമാറിയത്… അവൻ തന്ന ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടും ചൂരും ചാർത്തിയ എന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുവപ്പ് ചായം എങ്ങനെയാണ് അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് പടർന്നത്….ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ചിന്തകളെ ഇടനെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചുമൂടി ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു…

“അല്ല ഞാൻ ഭ്രാന്തിയല്ല…,എന്റെ വഴി വേറെയാണ്..ഞാൻ വ്യത്യസ്തയാണ്…”

പുറത്ത് ഉദ്യാനത്തിൽ അപ്പോഴും രണ്ട് ബോഗൻവില്ല ചെടികൾ തളിർത്തു പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്നു.ഒരുമിച്ച്.., പരസ്പരമലിഞ്ഞ് അവയിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധം വമിക്കാൻ തുടങ്ങി…ഭ്രാന്തിന്റെ ചങ്ങല അവയെയും പറന്നുയരാൻ അനുവദിക്കാതെ തളച്ചിട്ടു കളഞ്ഞു…

ശുഭം

Advertisements

3 thoughts on “ബോഗൻവില്ലകൾ

Add yours

  1. Beautiful, absolutely beautiful Shilpa.
    ബ്രാന്ത്‌ വച്ചു മാറുണമെങ്കിൽ നല്ല imagination വേണം

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: