മരം പെയ്ത വസന്തം 

​ഒരു കൊടുങ്കാറ്റിലുമിളകാത്ത

ഒരു കൂറ്റൻ വൃക്ഷമുണ്ടായിരുന്നു…

അതിന്റെ പടർന്നുപന്തലിച്ച ശാഖകളിൽ 

എന്നും കിളിയൊച്ചകൾ പെയ്തിരുന്നു…

അതിന്റെ തണലിനുകീഴിൽ

അനേകം ചെടികളും വള്ളിപ്പടർപ്പുകളും

സസുഖം വാണിരുന്നു…

അതിന്റെ വലിയ വേരുകളാഴ്ന്ന മണ്ണിൽ

വെയിലിന്റെ കാഠിന്യമറിയാതെ

പലരും സൊറ പറഞ്ഞിരിയ്ക്കാറുണ്ടായിരുന്നു…

ഓരോ വസന്തവും ശിശിരവും ഹേമന്ദവും

അവിടെ പൂവിട്ടത്

അതിന്റെ ചുവട്ടിലായിരുന്നു..

പലവേളയും അവരുടെ ശബ്ദമായി മാറിയത് അതിന്റെ പച്ചിലകളായിരുന്നു…

ഒടുവിലൊരിയ്ക്കൽ മഴുവുമേന്തി ചിലരെത്തി…

“ഈ മരം മുറിയ്ക്കണമത്രേ..

വിലയേറിയ തടിയാണത്രെ…”

കേട്ടവർ കേട്ടതങ്ങേറ്റുപാടി..

“ഈ തടിയ്ക്ക് ഉള്ളില്ലത്രേ…”

ചിലരത് മാറ്റിയങ്ങൊത്തുപാടി..

“ഈ മരം തടിയ്ക്ക് കേടാണത്രെ..”

ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു..

അത് കേട്ടവസാനം കിളികളും ചെടികളും

ഒന്നുമറിയാത്ത കുഞ്ഞുകീടങ്ങളും

ഒരുമിച്ചുനിന്നങ്ങാർത്തലച്ചു…

“ഈ മരം ചതിയനാണ്..

മഴയും വെയിലുമറിയാതെ ഇവൻ നമ്മെ തളച്ചിടുകയായിരുന്നു…

അറുത്തുമാറ്റണമിവനെ..”

അന്നുമാ മരമൊട്ടും കുലുങ്ങിയില്ല…

മെല്ലെയൊന്നു നെടുവീർപ്പിട്ടു..

“അതെ ചതിയൻ…,ഇത്രനാളും ഞാൻ അതാണല്ലേ ചെയ്തത്??”

അന്നാ അവസാന രാത്രിയിൽ

ഒരു പേമാരി പെയ്തു…

പ്രളയമായിരുന്നു അത്…

മാറ്റത്തിന്റെ പ്രളയം…

വിജയത്തിന്റെ പ്രളയം…

സർവരുമതിലാണ്ടുപോയി…

നെഞ്ചുവിരിച്ചു നിന്നാ മരം മാത്രം..,

നേരെ ഉയർന്നുനിന്നു…

നാളെ അവർ മഴുവുമായെത്തട്ടെ..

ഇനിയീ മരം മുറിച്ചുകൊള്ളട്ടെ…

എങ്കിലുമിക്കാലമത്രയും ഈമരം നെയ്ത വസന്തമൊന്നും 

ഒരു മഴുവിനും പിഴുതുകളയാനാവില്ലല്ലോ….

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s