ചരിത്രവിധി

രജസ്വലയാണ്,

ഉടലൊന്നാകെ പടർന്നു

കേറുന്ന വേദന കടിച്ചമർത്തി

തലയിണയിൽ മുഖമൊതുക്കിയാണ് രാവുതീർത്തത്…

എങ്കിലുമീ പുലരിയിൽ

തളർച്ച അശേഷമലട്ടുന്നില്ല..

അറയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചുവച്ച

ചോരക്കറ വിട്ടുമാറാത്ത

വെള്ളത്തുണികൾ പുറത്തെടുത്ത്

ഞാൻ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു…

അതിലിന്ന് വിജയത്തിന്റെ

ഗന്ധമുണ്ട്, ഓരോ ഇഴകളായി പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന വിലക്കിന്റെ

ചങ്ങലയുടെ മുഴക്കമുണ്ട്..

ഉറക്കച്ചടവ് മാറാത്ത കൂമ്പിയ

കണ്ണുകൾ തുറന്നുപിടിച്ചു ഞാനാ വെള്ളത്തുണി വലിച്ചുകീറി

കൈത്തണ്ടയിൽ വച്ചു തിരി ചുരുട്ടി…

കർപ്പൂരത്തിന്റെ വാസന

വിട്ടൊഴിയാത്ത പൂജാമുറിയിൽ അഞ്ചുതിരിയിട്ടു നിലവിളക്കിൽ നാളിന്നോളമൊഴുക്കിയ

കണ്ണീരെണ്ണ പകർന്നു..

തെളിഞ്ഞ വിളക്കുമേന്തി

ദീപം ദീപം മൊഴിഞ്ഞുമ്മറത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ മുന്നിലാരോ

തടഞ്ഞു നിർത്തി..

“അശുദ്ധിയല്ലേ കുട്ട്യേ..”

“അതേ അശുദ്ധിയാണ്,

അതെനിക്ക് കൂടെ തരാതകലെ

മാറിനിക്ക് ഹേ..”

കൈ തട്ടിമാറ്റി മുന്നോട്ട് നടന്നു..

ഉമ്മറത്ത് നിലവിളക്കിൻ

തിരിയെരിഞ്ഞു തീരുന്നതിനൊപ്പം

ഒരായിരം തവണ മാറ്റി നിർത്തിയതിന്റെ, തൊട്ടുകൂടാത്തവളെന്നു

ചൊല്ലിയകറ്റി നിർത്തിയതിന്റെ,

കല്പിച്ചു തന്ന അശുദ്ധിയുടെ

പേരിൽ മങ്ങിപ്പോയ ഓർമകളുടെ

വേദന ഒന്നടങ്കം അതിൽ

ഉരുകിത്തീരും…

ഇനി മാറ്റിനിർത്തലില്ല,

ഒഴിഞ്ഞുമാറലുമില്ല…

നാളെകൾ ഞങ്ങളുടേത് കൂടെയാണ്..

Advertisements

ബോഗൻവില്ലകൾ

വരണ്ട ചുവരുകളോളം എന്റെ മനം മടുപ്പിച്ച മറ്റൊന്നുമില്ല.ഒരുപാടധികം പ്രതീക്ഷകളുമായി ആദ്യമായി ഇവിടെ എത്തിയപ്പോൾ തന്നെ എന്നെ വരവേറ്റത് ചങ്ങലകൾ നിലത്തിരയുന്ന മൂർച്ചയേറിയ ശബ്ദവും, ഇരുമ്പഴികളിൽ കൈ കാലിട്ടടിച്ചു മുറിവേറ്റു ചോര പൊടിഞ്ഞവരുടെ നിലവിളികളുമാണ്.ഇവിടെ ആണിനി എന്റെ ജീവിതം മുഴുവനും എന്ന് സ്വയം പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഞാനേറെ പാടുപെട്ടു.എന്തിനാണ് ഈ മേഖല തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്ന് ഒരുപാട് പേർ ചോദിച്ചിരുന്നു.സത്യത്തിൽ എനിക്കും അതറിഞ്ഞുകൂടാ.ഒരു പക്ഷേ എന്റെ ഉള്ളിലുമുണ്ടാവും ചെറിയൊരു ഭ്രാന്ത്.ഭ്രാന്തന്മാരെ ചികിൽസിക്കുന്നവർക്ക് കുറച്ച് ഭ്രാന്ത് നല്ലതാ..

ദിവസം മുഴുവനും ഇവർക്കിടയിൽ കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ മറന്നു.അവരും ഞാനും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവുമില്ലെന്ന് തോന്നി.പക്ഷേ ഈ അന്തരീക്ഷം എന്റെയും സമനില തെറ്റിച്ചേക്കുമോ എന്നിടക്കെങ്കിലും ഞാൻ ഭയന്നു.ഓരോ മുറിയിലും ഓരോ കഥകളുറങ്ങി കിടക്കുന്ന മനസ്സുകൾ.. അവയെ ഒക്കെ ചങ്ങലയിട്ടു പൂട്ടിയിരിക്കയാണ്.അവരുടെ കഥകൾ കേട്ടാൽ നമുക്ക് മനസിലാവില്ല.അവരുടെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നമുക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ കൊടുക്കാനാവില്ല.അവരുടെ ചിന്തകൾക്ക് കൂച്ചുവിലങ്ങിടുകയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും നമുക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.അങ്ങനെ തളയ്ക്കപ്പെട്ട അനേകം പേരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കട്ടപിടിച്ച മണമുണ്ട് ഈ വരാന്തകൾക്ക്.അവരുടെ ചേതനയറ്റു മാംസപിണ്ഡമായ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ശേഷിപ്പുകളുണ്ട് ഈ വാർഡുകളിൽ…

അവിടേക്കാണ് മനു കടന്നുവന്നത്.അവന് ഭ്രാന്താണെന്നു പറഞ്ഞവർക്കാണ് ഭ്രാന്ത് എന്ന് അന്ന് ഞാൻ ഇടക്കിടെ പുലമ്പുമായിരുന്നു.അവനൊരിക്കലും ഭ്രാന്തനായിരുന്നില്ല, വ്യത്യസ്തനായിരുന്നു.അവന്റെ ശബ്ദം വേറെയായിരുന്നു.എല്ലാവരും നോക്കിക്കാണുന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ ആയിരുന്നില്ല അവന്റെ കാഴ്ച്ച.മറ്റുള്ളവർ കേട്ടു വിട്ടുകളയുന്നത് അവൻ മനസ്സിൽ കൊളുത്തിയിടും.ആരും പടർത്തിയ വേലിക്കെട്ടുകൾ അവനെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.അവൻ അതിനൊക്കെ അതീതനായിരുന്നു.ഞാനുൾപ്പെടെ ആർക്കും അവനെ മനസിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതിനാലാവാം ഇന്നും എന്റെ ചികിത്സാമുറിയിൽ ഞാനൊരുക്കുന്ന സ്റ്റെതസ്കോപ്പിന്റെയും ഇഞ്ചക്ഷൻ സിറിഞ്ചുകളുടെയും ഇടയിലെ ഇത്തിരിവിടവിൽ അവൻ അനുസരണയോടെ ഇരുന്നു തരുന്നത്.

മറ്റാരോടും ഇല്ലാത്ത സ്നേഹത്തോടെയും വാത്സല്യത്തോടെയും ഞാനവനെ ചികിൽസിച്ചു.തിരക്കേറിയ ജോലിക്കിടയിൽ ഒഴിഞ്ഞുകിട്ടുന്ന വളരെ ചുരുക്കം മണിക്കൂറുകൾ ഞാനവനൊപ്പം ചിലവഴിച്ചു.അവന്റെ അവ്യക്തമായ ചെറിയ ചില ഞരക്കങ്ങളുടെ പോലും അർത്ഥം ഗ്രഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നു. അത്രമാത്രം എനിക്കവനെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.ഇടക്ക് ഞാൻ ഭയന്നിട്ടുണ്ട്, ഞാൻ പോലുമറിയാതെ അവനെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന്.. എന്തുകൊണ്ടൊക്കെയോ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്കവനിൽ നിന്നകലാൻ കഴിഞ്ഞതേയില്ല.

പുറത്തിറങ്ങാനുള്ള അനുവാദം തേടി ഇരുമ്പഴികളിൽ നിത്യം ആഞ്ഞടിച്ച് മുറിവ് വീണിരിക്കുന്ന അവന്റെ കൈകൾ സ്നേഹത്തോടെ മടിയിൽ വച്ച് ഒരിക്കൽ ഞാൻ മരുന്ന് പുരട്ടുകയായിരുന്നു. ചോര പുരണ്ട കൈകൾ അവൻ അനുസരണയോടെ എന്റെ മടിയിൽ വച്ച് വേദന കടിച്ചമർത്തി ഇരുന്നപ്പോൾ എപ്പോഴുമെന്നപോലെ എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നുവോ?”

ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ചോദ്യം എന്നെ പെട്ടെന്ന് തളർത്തിക്കളഞ്ഞു.

“ഒരിക്കലുമില്ല..ഇത് പ്രണയമാണെന്ന് ആരുപറഞ്ഞു? ഒരു ഡോക്ടർക്ക് രോഗിയോട് തോന്നുന്ന സ്നേഹത്തിൽ കവിഞ്ഞൊന്നുമില്ല”

പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വിയർത്തു, ശബ്ദമിടറി.തുടർന്നുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് നിന്നുകൊടുക്കാതെ മുറിവ് കെട്ടി വേഗം പുറത്തിറങ്ങി.

പിന്നീടൊരിക്കൽ അവൻ സെല്ലിൽ നിന്ന് പുറത്ത് ചാടാൻ ലഹള ഉണ്ടാക്കുന്നുവെന്ന് കേട്ട് ഞാൻ ചെന്നുനോക്കി.ഞാൻ ഒന്ന് കണ്ണുരുട്ടിയപ്പോൾ പൂച്ചക്കുട്ടിയെ പോലെ പതുങ്ങി അവൻ എന്റെ മുന്നിൽ വന്നിരുന്നു.അവന്റെ കൈകളിലെ ചങ്ങല അഴിച്ചുമാറ്റി സെല്ലിന്റെ ഇരുമ്പഴിയിട്ട വാതിൽ മലർക്കെ തുറന്നിട്ട് ഞാൻ അവനോട് ചോദിച്ചു.

“നിനക്ക് പുറത്ത് പോകണോ?പൊയ്ക്കോളൂ ആരും തടയില്ല…”

ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതെ വേണ്ട എന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൻ തലയാട്ടി.അവന്റെ കണ്ണുകൾ അന്നാദ്യമായി നിറഞ്ഞുകണ്ടു.കൈകൾ നീട്ടി ഞാൻ അവനെ മാറിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.എന്നെ പുണർന്നവൻ എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് നിങ്ങളെ വിട്ട് പോകാൻ കഴിയില്ല രേഖാ..
നിങ്ങളോടുള്ള പ്രണയം മാത്രമാണ് എന്നെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നത്..ഈ ഭ്രാന്തിൽ നിന്നൊരു മോചനം ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുമില്ല…”

തിരിച്ചൊന്നും പറയാതെ ഞാനവനെ നീണ്ടുമെലിഞ്ഞ വിരലുകൾ കൊണ്ട് തലോടി.അവനെന്റെ നെറ്റിയിലൊരു നനുത്ത ചുംബനം തന്നു.വിയർപ്പുതുള്ളികൾ അടർന്നുതുടങ്ങിയ നെറ്റിത്തടത്തിൽ അവന്റെ മുത്തം കൊണ്ട് ചുവപ്പ് പടർന്നു.കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെ കുറേ നേരം നിന്നു.പെട്ടെന്ന് സ്ഥലകാലബോധം വന്നപ്പോൾ ഞാനവനെ എന്നിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി പുറത്തേക്ക് പോവാനൊരുങ്ങി.എന്റെ സാരിത്തുമ്പിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ച് അവനെന്നെ ദയനീയമായി ഒന്നു നോക്കി.ആ നോട്ടത്തിൽ ഞാനുരുകി പോയെന്നെനിക്ക് തോന്നി. അവന്റെ കൈകൾ കവർന്നുപിടിച്ച് ഞാനിറങ്ങി.

ആശുപത്രിക്ക് മുന്നിലെ വലിയ ഉദ്യാനത്തിൽ അവന്റെ കൈകൾ കോർത്തിണക്കി ഞാൻ നടന്നു.ആരും ഞങ്ങളെ സംശയത്തോടെ ഒന്ന് നോക്കിയത് പോലുമില്ല.ഇതൊക്കെ ഇവിടെ സാധാരണമാണ്.ചികിത്സയുടെ ഭാഗമായി ഞാൻ എല്ലാ രോഗികളോടും സൗഹൃദം ഭാവിക്കാറുണ്ട്. അവരോട് അടുത്തു സംസാരിക്കാറുണ്ട്.അവരോടൊപ്പം നടക്കാറുണ്ട്.അവർക്കൊപ്പം ചിരിച്ചും കരഞ്ഞും രാത്രികൾ ഉറങ്ങാതിരുന്നിട്ടുണ്ട്.എന്നാൽ ഡോക്ടർ രോഗിയെ പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ? കെട്ടിപ്പുണർന്നു നെറ്റിയിൽ മുത്തം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ടോ?ഇല്ല,ഇതാദ്യമാണ്…കൂടുതൽ കൂടുതൽ അടുക്കും തോറും ഇവനെന്നെ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി രക്ഷപ്പെടാൻ അനുവദിക്കാത്ത കുരുക്കാവുകയാണോ? സത്യമെന്തെന്നാൽ ഈ കുരുക്കിൽ നിന്നൊരു മോചനം ഞാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല…

“അതേ രേഖാ..,നിങ്ങളിവനെ ഈ ഭ്രാന്തനെ പ്രണയിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്..”

ആ നിമിഷം എനിക്കെന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നി. അവൻ ഭ്രാന്തനും ഞാൻ ഡോക്ടറും അല്ല..അങ്ങനെ തോന്നിയ എന്റെ മനസ്സിനോട് ഒരു തരം ഈർഷ്യയാണ് എനിക്കുണ്ടായത്.പൂന്തോട്ടത്തിൽ പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന രണ്ട് ബോഗൻവില്ല ചെടികൾ.അവയാണ് ഞങ്ങളെന്ന് തോന്നി എനിക്കപ്പോൾ..ഒരുമിച്ച് പൂത്തുലഞ്ഞ് ഒരുമിച്ച് വാടിക്കൊഴിഞ്ഞ്…,ഒരേ ജീവവായു ശ്വസിച്ച് ഒരേ വെള്ളം നുകർന്ന്…,ഒരൊറ്റ പൂമ്പാറ്റയിൽ സ്വന്തം മുകുളം അർപ്പിച്ചു കൊണ്ട് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ജീവിച്ചുതീർക്കുന്നവർ…

“രേഖാ.. നിങ്ങൾക്കൊന്നും അറിയില്ല.ഈ സെല്ലുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന, നിങ്ങൾ തളച്ചിടുന്ന മനുഷ്യരൊന്നും ഭ്രാന്തരല്ല..അവരൊക്കെ വ്യത്യസ്തരാണ്..നിങ്ങളെ പോലെ കാണാത്ത, നിങ്ങളെ പോലെ കേൾക്കാത്ത, നിങ്ങൾ നടന്ന വഴിയിൽ നിന്ന് മാറിനടക്കുന്നവരൊക്കെ നിങ്ങൾക്ക് മനോരോഗികളാണ്…”

അവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വിദ്വേഷത്തോടെ എന്റെ കൈ തട്ടിമാറ്റി.ഞാനവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും കവർന്ന് പിടിച്ചു.

“മാറിനടന്ന വഴികൾ തെറ്റാവുമ്പോഴാണ് അവർ ഭ്രാന്തരാവുന്നത് മനൂ.. അല്ലാത്തപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞപോലെ അവർ വ്യത്യസ്തർ തന്നെയാണ്..
നീ ഒരിക്കലും ഭ്രാന്തൻ ആയിരുന്നില്ല..,നീ തിരഞ്ഞെടുത്ത നിന്റെ വഴിയിൽ നീ ചോരയൊഴുക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ മാത്രമാണ് ഭ്രാന്താണെന്ന് മുദ്രകുത്തി നിന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്…”

“രേഖാ…എന്റെ മേൽ ഞാനേല്പിക്കുന്ന മുറിവുകൾ..,ഞാനൊഴുക്കുന്ന എന്റെ ചോര.. എങ്ങനെയാണ് അത് ഭ്രാന്താവുക..എന്റെ ജീവനുമേൽ പരമാധികാരം എനിക്ക് മാത്രമാണ്…എന്റെ നീതിയാണ് ഞാൻ നടപ്പാക്കുന്നത്..”

“നീ എന്ത് ശിക്ഷയാണ് നിനക്ക് നൽകുന്നത് മനൂ..എന്തിന്റെ ശിക്ഷയാണിത്?”

“ഇത് ശിക്ഷ എന്ന് തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾക്കല്ലേ..ഇതെനിക്ക് നീതിയാണ്. പലരും ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് ഞാൻ സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ശിക്ഷ എനിക്ക് നീതി മാത്രമാണ്…”

അവന്റെ വാക്കുകൾ അർത്ഥശൂന്യമായ പുലമ്പലുകൾ മാത്രമായാണ് എനിക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്.

“ഒന്ന് കൂടി വ്യക്തമാക്കിയാൽ..എന്നെ ഭ്രാന്തനെന്ന് മുദ്രകുത്തി എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയുമൊക്കെ നിഷ്കരുണം തൂക്കിലേറ്റി ഈ ഇരുമ്പഴികളിൽ എന്നെ തളച്ചിട്ടത് നിങ്ങളുടെ തെറ്റ്…നിങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ആ തെറ്റിന്റെ ശിക്ഷ അനുഭവിക്കുന്നത് ഞാനാണ്…നിങ്ങൾ ചെയ്ത തെറ്റിന്റെ പാപം കഴുകിക്കളഞ്ഞ നീതിയാണ് ഇവിടെ നിന്നിറങ്ങിപ്പോവാൻ കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും അതിനു തയ്യാറാവാതെ എന്നെ ഇവിടെ പിടിച്ചുകെട്ടുന്നത്..ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഇവിടെ പലരും..”

മറുപടി പറയാൻ കഴിയാത്തവിധം എന്റെ നാവുകുഴഞ്ഞു പോയി.അവന്റെ മുഖത്തു നോക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ തലകുനിച്ചു നിന്നു.അന്നാദ്യമായി ഏറ്റവും മികച്ച മനോരോഗവിദഗ്ധ എന്ന പേരിൽ വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ മെഡലുകളും, അതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ കാലങ്ങളായി കൊണ്ടുനടന്ന അഹന്തയും നിലത്തു വീണു ചിന്നിച്ചിതറി.തെറ്റ് എന്റേതായിരുന്നുവോ..ഇവിടെ എത്തിയ അനേകം രോഗികളുടെ രോഗത്തെ കുറിച്ചല്ലാതെ അവരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് എന്നെങ്കിലും ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ.അവരെത്താൻ ഇടയായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച്,അവരെ വേറിട്ടു നിർത്തിയ സ്വപ്നങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?ഇല്ല..,അപമാനഭാരത്താൽ ഞാൻ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.

“ഇല്ല രേഖാ.. നീയാണ് തെറ്റ് ചെയ്തത്.ഇതുവരെ ഞാൻ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ശിക്ഷ ഇനി നീ അനുഭവിച്ചേ മതിയാവൂ..അതിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ സ്നേഹം കൊണ്ട് നീയെന്ന പ്രലോഭിപ്പിക്കരുത്..”

അവനെന്നെ പിടിച്ചുവലിച്ച് അവൻ കിടന്ന അതേ സെല്ലിൽ കൊണ്ടുപോയി..ചങ്ങലയിട്ടു കാലുകൾ വരിഞ്ഞുമുറുക്കി കെട്ടി.വേദന കൊണ്ട് പുളഞ്ഞ എന്നെ അവൻ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ പുറത്തുനിന്ന് സെൽ പൂട്ടി നടന്നുപോയി..വല്ലാത്തൊരു തളർച്ച എന്നെ ബാധിക്കുന്നതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു ഞാൻ മയങ്ങിപ്പോയി…

കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ഞാൻ കിടക്കയിലാണ്.സെൽ ഇപ്പോഴും പുറത്തു നിന്ന് അടച്ചിരിക്കുന്നു.കൈകളിൽ ചങ്ങല ഉണ്ട്.ഞെട്ടിയെണീറ്റ് ഞാൻ ഓടിച്ചെന്ന് ഇരുമ്പഴികളിൽ തട്ടി ബഹളമുണ്ടാക്കി..

“എന്നെ തുറന്നുവിടൂ..ആരെങ്കിലും വന്നെന്നെ ഇവിടെ വന്നെന്റെ ഈ ചങ്ങല അഴിച്ചു തരൂ..”

പെട്ടെന്നാളുകൾ ഓടിക്കൂടി.ആശുപത്രി ജീവനക്കാർ എന്നെ നോക്കി ദ്വേഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.അവരുടെ നോട്ടത്തിൽ പുച്ഛമായിരുന്നു..,വെറുപ്പായിരുന്നു..

“വേഗം പോയി ഡോക്ടറെ വിളിച്ചിട്ട് വാ..ഭ്രാന്തിയെ കൊണ്ട് ശല്യമായല്ലോ”

കൂട്ടത്തിലൊരുവൻ പറഞ്ഞു..പെട്ടെന്ന് മനു സെല്ലിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.അവന്റെ കഴുത്തിൽ നീണ്ടുവളഞ്ഞ സ്റ്റെതസ്കോപ്പ്..കൈകളിൽ സിറിഞ്ച്.. ഞാൻ സ്തബ്ധയായി.ഹൃദയം മിടിപ്പ് നിർത്തിയ പോലെ തോന്നി.

മനു അടുത്ത് വന്നിരുന്ന് എന്റെ കൈകൾ എടുത്തവന്റെ മടിയിൽ വച്ചു.മരുന്ന് നിറച്ച് സൂചി എന്റെ കൈകളിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ അവനെ മാത്രം നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു…അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുവന്ന പാട്.. പ്രണയം ചുവപ്പിച്ച അവന്റെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം കൂടി നൽകണമെന്ന് ഞാനാശിച്ചു….

കഥയിൽ എപ്പോഴാണ് ഞാനും അവനും ഭ്രാന്ത് വച്ചുമാറിയത്… അവൻ തന്ന ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടും ചൂരും ചാർത്തിയ എന്റെ നെറ്റിയിലെ ചുവപ്പ് ചായം എങ്ങനെയാണ് അവന്റെ നെറ്റിയിലേക്ക് പടർന്നത്….ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ചിന്തകളെ ഇടനെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചുമൂടി ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു…

“അല്ല ഞാൻ ഭ്രാന്തിയല്ല…,എന്റെ വഴി വേറെയാണ്..ഞാൻ വ്യത്യസ്തയാണ്…”

പുറത്ത് ഉദ്യാനത്തിൽ അപ്പോഴും രണ്ട് ബോഗൻവില്ല ചെടികൾ തളിർത്തു പൂത്തുലഞ്ഞു നിന്നു.ഒരുമിച്ച്.., പരസ്പരമലിഞ്ഞ് അവയിൽ നിന്ന് പ്രണയത്തിന്റെ ഗന്ധം വമിക്കാൻ തുടങ്ങി…ഭ്രാന്തിന്റെ ചങ്ങല അവയെയും പറന്നുയരാൻ അനുവദിക്കാതെ തളച്ചിട്ടു കളഞ്ഞു…

ശുഭം

മഴവില്ല്

“ഓരോ രാത്രിയിലും ഈ മാറിന്റെ ചൂടേറ്റ് കിടക്കുമ്പോൾ സ്നേഹം നിറഞ്ഞുകവിഞ്ഞ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്പന്ദനം എനിക്ക് കേൾക്കാൻ കഴിയാറുണ്ട്.നീ എന്നെ എത്ര മാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാവണം അതിങ്ങനെ അണപൊട്ടി ഒഴുകണമെങ്കിൽ…”

വികാരാധീനനായി ഞാൻ അവന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി.പ്രണയത്തിന്റെ തിരുമുറിവുകൾ കണ്ണീരിൽ നനഞ്ഞു കുതിർന്ന് അവന്റെ കവിളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങി.ഒരായിരം തവണ ഞാനീ രംഗം കണ്ടുകഴിഞ്ഞതാണ്‌.സ്നേഹം ഏറെ ആകുമ്പോൾ എന്റെ വായിൽ നിന്ന് കവിത ഒഴുകും.അവന്റെ കണ്ണ് നിറയും.അങ്ങനെ ആണ് ഞങ്ങൾ സ്നേഹിക്കാറുള്ളത്, സ്നേഹം പങ്കുവക്കാറുള്ളത്.

കട്ടിലിനു തൊട്ടടുത്ത് അവന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ടേബിൾ ലാമ്പിനു കീഴെ പാതി എരിഞ്ഞ സിഗരറ്റ് വീണുകിടക്കുന്നു.അവനിന്നലെയും വലിച്ചിട്ടുണ്ട്.പതിവിൽ കവിഞ്ഞ വേദനയോടെ ഞാനവനെ നോക്കി അരിശം ഭാവിച്ചു. നീ മാത്രമാണെന്റെ ലഹരി എന്ന് പറഞ്ഞു നീയെന്നെ കബളിപ്പിക്കുകയായിരുന്നല്ലേ…പുതപ്പ് തട്ടി മാറ്റി എഴുന്നേറ്റ് ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ ഞാൻ സോഫയിൽ ചെന്നിരുന്നു.നിമിഷങ്ങൾക്കകം അവന്റെ ബലിഷ്ഠമായ കൈത്തടങ്ങൾ എന്നെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.കൂമ്പിത്തുടങ്ങിയ കവിളുകളിൽ അവന്റെ ചൂടുള്ള ചുംബനം ചുവപ്പ് തേച്ചു.ഇതെന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്.അവൻ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഒരിക്കലും വലിക്കില്ലെന്ന് നന്നായി അറിയാം.നേരം വെളുക്കുമ്പോഴുള്ള ഈ ചേർത്തു പിടിക്കലിനും ചുംബനത്തിനും വേണ്ടി ഞാൻ കാണിക്കുന്ന വെറും വാശി മാത്രമാണീ പിണക്കം എന്നവനും എന്നെ ചൊടിപ്പിച്ചു നെറ്റിയിലൊരു മുത്തം തന്നത് തീർക്കാനുള്ള അടവാണാ പാതി വലിച്ച സിഗരറ്റെന്ന് എനിക്കും നന്നായി അറിയാം…എങ്കിലും ഞങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് സ്നേഹിക്കാറുള്ളത്…

വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ഞാനും അവനും കൈകോർത്തുനടക്കാറുണ്ട്.ഞങ്ങളുടെ സായാഹ്‌ന യാത്രകൾ ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും ചെന്നവസാനിക്കുന്നത് ബീച്ചിലായിരിക്കും.ഞാനും അവനും പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നതിനത്രയും തന്നെ കടലിനെയും പ്രേമിക്കുന്നുണ്ടാവണം. അലസമായി മണൽപ്പരപ്പിൽ തിരകളെണ്ണി ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഇരിക്കും.ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാറില്ല, എങ്കിലും വിരസത ഒട്ടും അനുഭവപ്പെടാറില്ല.മൗനം പോലും ഞങ്ങൾക്ക് ആഘോഷമാണ്.കുറേ നേരം വെറുതെ ഇരുന്ന് തളർന്ന് ഞാനും അവനും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി ഒരു ചിരി ചിരിക്കും.സൂര്യൻ അതിന്റെ അവസാന രശ്മിയും കടലിന് മുന്നിൽ അടിയറവ് വച്ചു കാണും, അപ്പോൾ.മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഒരു ചൂടേറിയ കട്ടൻ ചായ കുടിച്ച് വീണ്ടും സൊറ പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോക്കാണ് പതിവ്.

അവന്റെ പിന്നിൽ ചേർന്നിരുന്നുള്ള ബുള്ളറ്റ് റൈഡുകളോളം എന്നെ ത്രസിപ്പിച്ച മറ്റൊന്നുമില്ല.കാറ്റ് വീശി തണുത്തു വിറച്ചെന്റെ രോമങ്ങൾ ഒക്കെ എഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുമ്പോൾ ഞാനവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചേർന്നിരിക്കും.ഈ യാത്ര ഒരിക്കലും അവസാനിക്കല്ലേ എന്ന് മനസ്സിലുരുവിടും.അല്ലെങ്കിലും യാത്രകൾക്ക് ലക്ഷ്യസ്ഥാനം ഒന്നും ഉണ്ടാവാറില്ല.രണ്ടുപേരും മടുക്കും വരെ അതിങ്ങനെ പോയിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും.ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും പഴയ കാല ബോളിവുഡ് സിനിമകളിലെ മെലഡി എന്റെയും അവന്റെയും നാവിൽ തത്തിക്കളിക്കുന്നുണ്ടാവും.ദിവസം മുഴുവൻ ഞങ്ങളതിങ്ങനെ പാടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും..അതേ ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് സ്നേഹിക്കാറുള്ളത്.

മെല്ലെ അവനിൽ നിന്നടർന്നു മാറി തുണി നേരെയാക്കി ഞാൻ കണ്ണാടിക്കു മുന്നിൽ പോയി നിന്നു.കറുത്ത താടിയിൽ നര കേറിത്തുങ്ങിയോ എന്നറിയാൻ എന്നും രാവിലെ ഉള്ള പരിശോധന ആണിത്.ഏയ് ഇല്ല.അവനോടൊപ്പം കഴിയുമ്പോൾ കാലം പോലും ഇടക്ക് പിന്നോട്ട് പോവാറുണ്ടെന്നാണെനിക്ക് തോന്നുന്നത്.മജന്ത നിറമുള്ള കർട്ടൻ നീക്കി ജാലകം മുഴുക്കെ തുറന്നിട്ടു.പുറത്ത് മഴ തോർന്നിരിക്കുന്നു.ഈ മഴ അറിഞ്ഞതേയില്ല, ഇത് ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി പെയ്തതായിരിക്കണം.ഞാൻ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ആഞ്ഞുവലിച്ചു.ജനലിനരികിലേക്ക് ചേർത്ത് നിർത്തി.
“അത് നോക്കൂ” എന്ന് പറഞ്ഞു കൈചൂണ്ടി.
പെയ്തു തോർന്ന ആകാശത്തിലൊരു കോണിൽ ഏഴുവർണ്ണവും ചാർത്തി ഒരു മഴവില്ല്.ഞാനും അവനും കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു.ചുവന്ന് തുടുത്ത എന്റെ മുഖം അവന്റെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.പ്രതീക്ഷയുടെ കിരണങ്ങൾ തേടി ഞങ്ങൾ ആകാശത്തിലേക്ക് കൺപാർത്തു. നീലാകാശം ഇടക്ക് മേഘം നിറഞ്ഞ് വെളുക്കാറുണ്ട്. ഇടക്കെങ്കിലും ഇത് പോലെ ഏഴു നിറമുള്ള ചേല ചുറ്റി ചിരിക്കാറുണ്ട്..ഈ ലോകം നിങ്ങളുടേത് മാത്രമല്ല ഞങ്ങളുടേത് കൂടിയാണ്…

ശുഭം

ബലിയുരുള

ദർഭപ്പുല്ല് വിരിച്ച പീഠത്തിൽ കണ്ണുകളടച്ചു മൂകനായിരിക്കുന്നത് നന്ദുവല്ലേ..,അതെ.. അവനിത്രമേൽ പക്വത എവിടെ നിന്നാണ് ആർജ്ജിച്ചെടുത്തത്? ഒരൊറ്റ നിമിഷം പോലും അടങ്ങി ഇരിക്കാൻ തയ്യാറാവാത്തവൻ അത്യധികം ഏകാഗ്രതയോടെ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു.അവനത്ര മേൽ അച്ഛനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നിരിക്കണം..അല്ലെങ്കിലും അച്ഛന് മോക്ഷം കിട്ടാൻ മകനല്ലാതെ ആരാണ് തർപ്പണം ചെയ്യുക? ഇടത്തോട്ട് വിരിച്ചിട്ട വാഴയിലയിൽ എള്ളും പൂവും ചേർത്തുരുട്ടിയെടുത്ത മൂന്നു നാലു പച്ചരിച്ചോറുരുളകൾ.ദർഭ അണിഞ്ഞ വിരലുകൾ ചേർത്തു പിടിച്ച കൈക്കുമ്പിളിൽ പുണ്യാഹതീർത്ഥം.അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ പതിയെ ചലിക്കുന്നുണ്ടോ?അവനെന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ?ഏയ്, അല്ല അവൻ ഉരുവിടുന്നത് മന്ത്രങ്ങൾ ആയിരിക്കാം.പിതൃപരമ്പരക്ക് മോക്ഷം കൈവരിക്കാനും അവരുടെ ഇഹലോകവാസം സമാധാനപൂർണമാവാനും വേണ്ടിയാണ് നന്ദുവിത്ര മേൽ ഭയഭക്തിയോടെ ആചാര്യന് മുന്നിൽ ചമ്രം പടിഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, വാടിത്തളർന്നു തന്റെ സ്നേഹിതന്റെ വേർപാടിൽ മനം നൊന്ത് നന്ദുവിന്റെ അമ്മ.ഇത്രമേൽ തളരണമെങ്കിൽ അവൾ അവളുടെ ഭർത്താവിനെ എത്ര മാത്രം സ്നേഹിച്ചിട്ടുണ്ടാവും? അവളുടെ ഈറനായ മുടിത്തുമ്പിൽ നിന്നിപ്പോഴും ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നുണ്ട്, സ്നേഹത്തിന്റെ മണമുള്ള വിയർപ്പുതുള്ളികൾ. നേരിയ മുണ്ടിന്റെ കോന്തലിൽ അവളുടെ കണ്ണീരുപ്പ് ചായം പുരട്ടിയിട്ടുണ്ട്.നെറുകയിൽ ഇപ്പോഴും മായാതെ, മങ്ങലേൽക്കാതെ കുങ്കുമപ്പാട് കാണാം.അവൾക്ക് തന്റെ ജീവിതം ഇനി എത്ര മേൽ ദുസ്സഹമായിരിക്കും?തന്റെ പാതി തന്നെ വിട്ടുപോയതിന്റെ വേദനയിൽ നിന്നും അവളെങ്ങനെ കരകേറാനാണ്?

സ്നേഹിച്ച പെണ്ണിനെ അയാൾ വീട്ടിൽ നിന്ന് വിളിച്ചിറക്കി കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ ഒരിക്കലെങ്കിലും അവൾ ഒറ്റക്കാവുമെന്ന് കരുതിക്കാണുമോ? ക്ഷേത്രമുറ്റത്ത് അഗ്നിസാക്ഷിയായി വേട്ടു പുടവ കൊടുത്തവൾക്കൊപ്പം പതി എന്നും കൂടെയുണ്ടാവുമല്ലോ.പിന്നെന്തിന് പേടിക്കണം.എന്നിട്ടും ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊടുത്തുതീർക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ ബാധ്യതകളെ കുറിച്ച് മാത്രമേ അയാൾ ചിന്തിച്ചുകാണൂ.അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുമായിരുന്നോ?

മറ്റെല്ലാ കണ്ണുകളും കവിഞ്ഞൊഴുകുമ്പോൾ നിളയുടെ വിശാലമായ മണൽപ്പരപ്പിൽ ഇരുന്ന് കൊച്ചരിപ്പല്ലുകൾ കാട്ടി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതാരാണ്? നന്ദുവിന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിയല്ലേ?അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയാനുള്ള പ്രായമായില്ലല്ലോ.അച്ഛൻ എങ്ങുപോയെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു കാണുമോ.അഥവാ ചോദിച്ചാൽ തന്നെ അച്ഛൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ടാറ്റ പോയെന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളെ അമ്മ സമാധാനിപ്പിച്ചുകാണും. തിരിച്ചുവരുമ്പോൾ അച്ഛൻ കൊണ്ടുവരുന്ന വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞ മധുരമേറിയ മിഠായികൾക്കായി കാത്തിരിക്കുകയാവും. മണലിൽ കൊച്ചുകൈകൾ പതിയെ അമർത്തി കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു കുഞ്ഞുകൊട്ടാരം.ഒരൊറ്റ തട്ടിന് അവൾ തന്നെ അത് തകർത്തു വീഴ്ത്തി കളഞ്ഞു.വീണ്ടും പഴയപോലെ മണൽപ്പരപ്പിൽ കൊട്ടാരം നിർമിക്കാൻ കൊച്ചുകൈകൾ ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.എത്ര ലാഘവത്തോടെയാണ് ആ കൊട്ടാരം തകർന്നടിച്ചു വീണത്.അവളുടെ അച്ഛന്റെ ജീവിതവും ഇങ്ങനെ തന്നെ ആയിരുന്നില്ലേ.ഒരൊറ്റ നിമിഷത്തിൽ തോന്നിയ കയ്യബദ്ധം വേദനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് എത്ര പേരെയാണ്.സ്നേഹത്തിന്റെ തറക്കല്ലുപാകി വർഷങ്ങളായി പടുത്തുയർത്തിയ മനോഹരമായ മണിമാളിക കേവലം ഒരു മുഴം കയറിന്റെ ബലത്തിലാണ് തകർന്നു തരിപ്പണമായത്. എന്നാൽ കൊച്ചുമോൾ വീണ്ടും പടുത്തുയർത്തും പോലെ ആ മണിമാളിക വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാൻ ഇനിയൊരിക്കലും അവളുടെ അച്ഛന് കഴിയില്ലല്ലോ.അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ വീഴ്ചകളിലും തളർച്ചകളിലുമൊക്കെ പതറാതെ ഇടറാതെ വീണ്ടും ഉദിച്ചുയർന്നു പരിശ്രമിക്കാൻ കഴിവുള്ളവർ ഭീരുവിനെ പോലെ ഒരു മുഴം കയറിൽ തന്റെ ജീവൻ ഒടുക്കുകില്ലല്ലോ.

എവിടെ വച്ചാവും അയാളുടെ കാലുകൾ പതറിപ്പോയത്? ജീവിതത്തോട് പൊരുതി തോൽക്കാൻ പോലുമുള്ള ധൈര്യമില്ലാതെ ശക്തി ചോർന്നുപോയത്? കേവലമൊരു മണൽത്തിട്ടയുടെ കെട്ടുറപ്പ് പോലുമില്ലാതെ പൊള്ളയായി പോയത്? എവിടെയൊക്കെയോ അയാൾ തോറ്റു പോയിരിക്കുന്നു.മുറിവേറ്റവനായിരുന്നു അവൻ.എങ്കിലും സ്നേഹം കൊണ്ടാ മുറിവൊപ്പി അതിൽ ആത്മവീര്യത്തിന്റെ മരുന്ന് പുരട്ടാൻ അവന് കഴിയുമായിരുന്നില്ലേ?

ഇതു പോലൊരിക്കൽ നിസ്സഹായനായ വെറുമൊരു കാഴ്ചക്കാരനെ പോലെ എന്റെ തർപ്പണം നോക്കിക്കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.ചെയ്തതൊക്കെ തെറ്റായിരുന്നെന് ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു.നന്നേ വൈകിയിരിക്കുന്നു.നന്ദു ഉരുട്ടിവച്ച ബലിയുരുളച്ചോറ് വാഴയിലയിൽ വെറുതെ ഇരുന്ന് വെയിലേറ്റുണങ്ങി.ഒരുപാട് തവണ അവൻ കൈകൊട്ടി വിളിച്ചിട്ടും ഒരൊറ്റ കാക്ക പോലും വന്നെത്തി നോക്കിയില്ല.അല്ലെങ്കിലും തോറ്റു പോയവന്റെ ബലിച്ചോറിന് എച്ചിലിന്റെ വില പോലുമില്ലല്ലോ.കണ്ണുകൾ പാടെ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു.നെഞ്ചിനുള്ളിൽ വല്ലാത്ത കനം.പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ഒരിക്കൽ കൂടി നോക്കി മനസ്‌ നിറച്ചു.ഇനി ഒരിക്കലും ഒരു തിരിച്ചുപോക്കില്ല.ജീവിതം ഇവിടെ വച്ച് അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു.എങ്കിലും ഉള്ളിലെ നന്മ മൊത്തം ഇവിടെ ഇവർക്കൊപ്പം ബാക്കി വച്ചിട്ടാണ് പോവുന്നത്…അവസാനത്തെ യാത്രക്കൊരുങ്ങുമ്പോൾ ഒരുപിടി ചോറ് പോലും എനിക്ക് വേണ്ടി വെറുതെയാവരുത്..വാഴയിലയിൽ വരണ്ടുണങ്ങിത്തുടങ്ങിയ ചോറുരുള പൊടുന്നനെ അപ്രത്യക്ഷമായി…ജീവിതം തോൽപ്പിച്ചവന് ജയിക്കാൻ മരണം ഒരവസരം തന്നെങ്കിലോ എന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാനെന്റെ അവസാനത്തെ ചോറുരുള ഉണ്ടു വിശപ്പടക്കി..ഇത്ര മേൽ സ്വാദിഷ്ടമായ ഒന്നും ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേവരെ കഴിച്ചിട്ടേ ഇല്ല….

സദാചാരം

ഇനിയെങ്കിലും പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ സദാചാരത്തിന്റെ മുഷിഞ്ഞ കണ്ണട അഴിച്ചുമാറ്റി ചുറ്റിലുമൊന്ന് കണ്ണോടിക്കുക..
അവർ ചേർന്നിരുന്ന വാകമരച്ചോട്ടിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ചുവപ്പ് വസന്തം വിടർത്തിയത് കാണാം..
അവർ കൈകോർത്തുനടന്ന മണൽ തീരത്ത് തിരപോലും വന്നുമായ്ക്കാത്ത ഉപ്പുചുംബനങ്ങൾ കാണാം..
അവരുടെ സ്വകാര്യതയിൽ കൈകടത്തി രഹസ്യങ്ങളിൽ എത്തിനോക്കി സ്വസ്ഥത കെടുത്താതിരിക്കുക…
ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളിൽ മാനത്തെ വെള്ളിനക്ഷത്രങ്ങളാവാം,
നിലാവ് പെയ്യുന്ന രാത്രികളിൽ ഉറക്കം കെടുത്തിയ അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളാവാം,
അവരൊരുമിച്ചു പോവാൻ കൊതിക്കുന്ന യാത്രകളാവാം,
ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത സമൂഹത്തോടുള്ള അമർഷമാവാം,
നല്ല നാളെയിലേക്കുള്ള പ്രതീക്ഷകളുമാവാം…
ഒരുപക്ഷേ അവരുടെ ആലിംഗനങ്ങൾക്ക് സൗഹൃദത്തിന്റെ മണമുണ്ടാവും.
അവരുടെ ചുംബനങ്ങൾക്ക് പ്രണയത്തിന്റെ ചൂരുണ്ടാവും..
തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിൽ നിങ്ങളുടെ അമൂല്യങ്ങളായ നിമിഷങ്ങൾ സ്വയം നന്നാവാൻ ഉപയോഗിച്ചു കൊള്ളുക…
ഇനിയെങ്കിലും അവരെ വെറുതെ വിട്ടാലും…

അവനും അവളും

എഴുതുന്ന വരികളിലും..,പറയുന്ന വാക്കുകളിലും, ചിരിയിലും നോട്ടത്തിലും പോലും നീ എന്തിനാണ് ഫെമിനിസം കലർത്തുന്നതെന്ന് ഒരുപാടുപേർ നിരന്തരം ചോദിക്കാറുണ്ട്. ശരിയാണ്., ഓർമ വച്ച നാൾ മുതൽ എന്റെ മനസ്സിൽ പ്രതികരിക്കാനുള്ള ഊർജ്ജവും, പ്രതീക്ഷയും ഒക്കെയായി നിറഞ്ഞുതുളുമ്പുന്നത് ഫെമിനിസം തന്നെയാണ്…എന്റെ സോഷ്യൽ മാധ്യമങ്ങളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ share ചെയ്യപ്പെട്ടതും പോസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടതും ഒക്കെ ഇതേ വിഷയമാണ്..ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും അധികം ചർച്ച ചെയ്തിട്ടുള്ളതും ഇത് തന്നെയാണ്…എന്തു കൊണ്ടാണെന്ന് ചോദിച്ചാൽ ഒരൊറ്റ മറുപടിയേ ഉള്ളു…
“ഒരു പെണ്ണായത് കൊണ്ട്..”

ജീവിതത്തിൽ എല്ലാ സ്ത്രീകളും ഒളിച്ചുവച്ചാലും മറച്ചുവച്ചാലും ഒരിക്കലെങ്കിലും ഏതെങ്കിലും രീതിയിലുള്ള ഒരു വിവേചനം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടാകും..ഞാനൊരു ആണായി ജനിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവും.അതിന്റെ കാരണം ഞാനും നീയും അടങ്ങുന്ന സമൂഹം തന്നെയാണ്..നിങ്ങൾ ഇന്ന് പറയുന്ന ഫെമിനിച്ചിയും ഫെമിനിസ്റ്റ് കൊച്ചമ്മയുമൊക്കെ മാനത്ത് നിന്ന് പൊട്ടിമുളച്ചവരല്ല..,അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ മേഖലകളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഭീകരമായ ഒരു തരം വേർതിരിവിന്റെ, മാറ്റി നിർത്തലിന്റെ തീച്ചൂളയിൽ പൊള്ളിപ്പഴുത്ത് സ്വയം രൂപം കൈവരിച്ചവരാണ്..ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ഞാൻ നാളെ മുതൽ ഫെമിനിസ്റ്റാണ് എന്ന് പറഞ്ഞവരല്ല, മറിച്ച് സ്വന്തം ജീവിതം കൊണ്ട് അങ്ങനെ ആയിത്തീർന്നവരാണ്…

എവിടെ നിന്നാണ് ഇതൊക്കെ ആരംഭിച്ചത്..ഈ വേർതിരിവിന്റെ നാമ്പ് തളിർത്തത്.. കാലങ്ങളായി നാം തുടർന്ന് കൊണ്ടുപോരുന്ന പൈതൃകവും, കേരള സംസ്കാരവും, പുരാണങ്ങളും..അവിടെ തുടങ്ങി ഇത്…സ്ത്രീയെ ദേവിയായി കണ്ട് പൂജിച്ചതിനും ആരാധിച്ചതിനും പകരം അവളെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി കണ്ട് അംഗീകരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ…, ശരീരത്തിലെ ഹൃദയമിടിപ്പ് പോലെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം പോലെ ദഹനപ്രക്രിയ പോലെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായി ആർത്തവത്തെ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ..ഇതൊന്നും ഉണ്ടാവില്ലായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നു…സ്ത്രീ ആരാണ് എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീ അമ്മയാണ് എന്ന് നീ പറയുന്ന ഉത്തരം മാറ്റി സ്ത്രീ ഒരു മനുഷ്യനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു ശീലിച്ചു നോക്കൂ..കാരണം സ്ത്രീ അമ്മ മാത്രമല്ല..അവൾ സഹോദരിയും കാമുകിയും ഭാര്യയും സുഹൃത്തും മകളുമൊക്കെയാണ്…
അമ്മ നാമോരോരുത്തരും കണ്ടതിൽ വച്ചേറ്റവും സ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന നിധി ആണ്…ഭൂമിയേക്കാളും ക്ഷമ ഉള്ളവളാണ്..എന്നാൽ സ്ത്രീക്ക് ക്ഷമ മാത്രമല്ല, ക്രോധവും പ്രതികാരവും സ്വപ്നവും ഭീതിയും ആനന്ദവും ഒക്കെയുണ്ട്.. അവൾക്കും അവളുടേതായ തീരുമാനങ്ങളുണ്ട്, അഭിപ്രായങ്ങളുണ്ട്..സ്വന്തമായൊരു വ്യക്തിത്വമുണ്ട്..ഉയർത്തിക്കൊണ്ട്, ആരാധിച്ചു ശ്രീകോവിലിൽ തളച്ചിട്ടു കൊണ്ട് അവളെ ഇനിയെങ്കിലും വീർപ്പുമുട്ടിക്കാതിരുന്നാലും…

വളരെയധികം മുന്നോട്ട് ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലാണ് ഞാൻ ജനിച്ചുവളർന്നത്..അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്നെയോ സഹോദരനെയോ ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ രണ്ടായി കാണാനോ ഞങ്ങളെ രണ്ട് വഴിയിൽ നടത്താനോ അച്ഛനും അമ്മയും ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.ഓർമയിലൊരിക്കൽ പോലും നീ ഒരു പെണ്ണാണ് എന്ന് പറഞ്ഞ് അവരെന്നെ വിലക്കിയിട്ടില്ല..എന്നിട്ടും എനിക്ക് പോലും ജീവിതത്തിൽ ഒരു പെണ്ണായതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം ഒട്ടനവധി പ്രതിസന്ധികൾ തരണം ചെയ്യേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത്തരമൊരു ഗൃഹാന്തരീക്ഷം പോലും ഇല്ലാത്ത പെൺകുട്ടികളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കും..അതിൽ ഏറ്റവും ആദ്യം എടുത്തു പറയേണ്ട കാര്യം ആർത്തവമാണ്…

ഈ അടുത്തിടെ ഒരു പോസ്റ്റിട്ടപ്പോൾ എന്റെ സുഹൃത്ത് (പെൺകുട്ടി തന്നെ) ചോദിക്കുകയുണ്ടായി..ആർത്തവം വളരെ നോർമൽ ആയ ഒന്നാണ്.പക്ഷെ അതിനെ ഇങ്ങനെ മഹത്വവൽക്കരിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന്.., ഇത്ര മാത്രം കൊട്ടിഘോഷിക്കേണ്ടതുണ്ടോ എന്ന്. സുഹൃത്തേ, അതിനുള്ള മറുപടി ഇതാണ്..നിനക്കോ എനിക്കോ അതിന്റെ ഒരാവശ്യവുമില്ല…എന്നാലിന്നും ഏഴ് ദിവസം തൊടാതെ കാണുക പോലും ചെയ്യാതെ ഒരു വളർത്തു മൃഗം എന്ന പോലെ മുറിയിൽ അടച്ചിരിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരുപാട് പേരെ എനിക്ക് നേരിട്ടറിയാം..അങ്ങനെ ഉള്ളവർക്ക്, അത് ചെയ്യാൻ കൂട്ടു നിൽക്കുന്നവർക്ക് മനസിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും താൻ ചെയ്യുന്ന തെറ്റ് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിവുണ്ടാവുമെന്ന പ്രതീക്ഷയാണ് ഇത്തരം പോസ്റ്റുകൾ…സ്വയം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും ചെറിയ ഒന്നെങ്കിലുമായി മാത്രമാണ് ഇതിനെ കാണുന്നത്…

ഈ ഏഴ് ദിവസവും പിന്നീടൊരിക്കൽ സങ്കല്പിച്ചുനോക്കാൻ പോലുമാവാത്ത അത്രയും ഭീകരമായ വേദന കടിച്ചമർത്തി, സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ഒന്നിരിക്കാനോ കിടക്കാനോ നടക്കാനോ കഴിയാതെ സ്വയം പാവാട തിരിച്ചു നോക്കിയും, ഇരുന്നിടത്തെവിടെ എങ്കിലും ചുവന്ന കറ വീണുപോയോ എന്ന് നിരന്തരം തിരിഞ്ഞുനോക്കിയുമാണ് ഓരോ സ്ത്രീയും ജീവിച്ചു തീർക്കുന്നത്..അത്തരമൊരവസ്ഥയിൽ അവളെ ചേർത്തു നിർത്തേണ്ടതിന് പകരം, മാറ്റിനിർത്തുന്നത് എത്രത്തോളം ഹീനമായ ഒന്നാണ്…? ജീവാംശം നിലനിർത്തുന്ന നാളെയുടെ തലമുറയെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ആ ചോരയെ മലിനമെന്ന് തോന്നുന്നത് എത്ര വലിയ മണ്ടത്തരമാണ്?

വയനാട്ടിൽ നിന്ന് തിരുവനന്തപുരത്ത് എന്റെ കോളേജിലേക്കുള്ള രാത്രിയോ പകലോ ഉള്ള യാത്രകളിലൊക്കെയും അച്ഛനോ അമ്മയോ എന്നെ ഒരു നൂറു വട്ടം വിളിക്കാറുണ്ട്…എന്നാൽ കൊല്ലത്ത് ഏട്ടൻ അതേ പ്രായത്തിൽ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ ഇത്രയധികം വേവലാതികൾ ഇല്ലാതെ ‘ഞാൻ എത്തി’ എന്ന ഏട്ടന്റെ ഒരൊറ്റ മെസ്സേജിൽ അവർ സമാധാനിക്കുമായിരുന്നു..പെൺകുട്ടികൾ ഉള്ള എല്ലാ അച്ചനമ്മമാരും അനുഭവിക്കുന്ന ഭീതിയുടെ ഭീകരത അത്രത്തോളമാണ്..സ്വയം അത് മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ സുരക്ഷിതയല്ല എന്ന ബോധത്തോടെ, വേദനയോടെ പലതും വേണ്ട എന്ന് വച്ചിട്ടുണ്ടാവും ഓരോ സ്ത്രീയും, ഒരുപാടധികം തവണ..ഏത് നട്ടപ്പാതിരക്ക് പോലും അനുവാദത്തിനു പോലും കാത്തുനിൽക്കാതെ ബൈക്കുമെടുത്ത് ഏട്ടൻ ഇറങ്ങിപ്പോവുമ്പോൾ എത്രയോ തവണ ഉള്ളിലെ നിരാശ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ മുഖത്തൊരു ചിരി വിടർത്തി ഞാൻ ടാറ്റ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്…എല്ലാ രാത്രികളിലും തടവിലാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ നീറിപ്പോയിട്ടുണ്ട് ഞാൻ അടക്കമുള്ള സ്ത്രീകളൊക്കെയും.അതിന്നും ചിലർക്കെങ്കിലും തുടരുന്നുമുണ്ട്. ഒരിക്കലെങ്കിലും സ്വതന്ത്രമായി, പേടിയില്ലാതെ, ആരും നമ്മളെ തടയില്ല എന്ന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ, രാത്രി പുറത്തിറങ്ങി നടക്കാനും ബീച്ചിൽ പോയിരിക്കാനുമൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കാത്തവർ ഉണ്ടാവുമോ…പുറത്തു കാണിക്കാതെ ആർക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി സ്വയം മനസിൽ കുഴിച്ചുമൂടുന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒന്ന് മാത്രമാണത് എന്നെ പോലെയുള്ള പലർക്കും…

ഇങ്ങനെ ഇരിക്കരുത്, അങ്ങനെ ഇരിക്കരുത്, ഇത്ര ഉറക്കെ സംസാരിക്കരുത്, പൊട്ടിച്ചിരിക്കരുത്, നീ അടങ്ങിയിരിക്കണം, കാരണം നീ പെണ്ണാണ് എന്നൊക്കെ കേൾക്കാത്ത സ്ത്രീകൾ ഏതെങ്കിലുമുണ്ടോ..ഉണ്ടാവാൻ വഴിയില്ല.അതിനെയൊക്കെ പ്രതിരോധിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ, അവകാശങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ശബ്ദിച്ചു തുടങ്ങുമ്പോൾ ഫെമിനിച്ചി എന്ന പേര് വീണു കഴിഞ്ഞു.സ്വന്തമായി അഭിപ്രായം ഉള്ള, അത് പറയാൻ തന്റേടമുള്ള സ്ത്രീകളെ സമൂഹം എന്നും ഭയന്നിരുന്നു..,പ്രത്യേകിച്ചും തങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു പോരുന്ന പ്രിവിലേജ് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതുടലെടുക്കുന്നത്.പരസ്യമായി അവളെ കൂവി വിളിച്ചാൽ, ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ സ്ക്രീനിന്റെ പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് പച്ചത്തെറി വിളിച്ചാൽ അവൾ നിങ്ങളാഗ്രഹിക്കും പോലെ ഒതുങ്ങിക്കോളും എന്ന് കരുതുന്നത് വെറും ബുദ്ധിശൂന്യത ആണ്. അങ്ങനെ ഒതുങ്ങാൻ അവൾക്കെന്നല്ല, അവളുടെ ആ മാനസിക നിലയിൽ എത്തിച്ചേർന്ന ഒരുവൾക്കും കഴിയില്ല…അവർ ഇതിനെ ഒന്നും ഭയക്കുന്നില്ല.കാരണം ഇതൊക്കെ ഒരുപാട് കണ്ടും കേട്ടും തഴമ്പിച്ചു എന്നതാണ് വാസ്തവം…

ഇതിനെ എതിർക്കുന്ന അല്ലെങ്കിൽ പരിഹസിക്കുന്ന പലർക്കും ഇതിനെ കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ ധാരണ ഇല്ല എന്നതാണ് മറ്റൊരു സത്യം.ഫെമിനിസം എന്നാൽ സ്ത്രീകൾക്ക് പുരുഷന്മാരുടെ മേൽ ആധിപത്യം എന്നാണെന്ന് കരുതുന്നവരാണ് പലരും.ഇത്തരമൊരു തെറ്റായ സന്ദേശമാണ് കാലാകാലങ്ങളായി മലയാളം സിനിമകളും സീരിയലുകളും സമൂഹത്തിൽ എത്തിക്കുന്നത്..അതിനെ എതിർക്കാൻ ശ്രമിച്ച പലരെയും മൃഗീയമായി വെർബൽ റേപ്പ് ചെയ്ത്‌ അതിൽ സുഖം കണ്ടെതുന്നവരാണ് പലരും.ഏതോ സിനിമയിൽ പറഞ്ഞ പോലെ വിവരമില്ലായ്മ ഒരു കുറ്റമല്ല, പക്ഷേ അതൊരലങ്കാരമായി കൊണ്ടുനടക്കരുത്..

മാറിൽ തുളച്ചു കേറുന്ന നോട്ടങ്ങൾ, കേട്ടാൽ അറയ്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ, നീണ്ടു വരുന്ന കൂർത്ത നഖങ്ങളുള്ള കഴുകൻ കൈകൾ..ഇവയൊക്കെ എത്രയോ തവണ ഓരോ സ്ത്രീയെയും അലോസരപ്പെടുത്താറുണ്ട്.അതിനെ ഒക്കെ അവൾ നേരിടുന്നത് മനക്കരുത്ത് ഒന്നുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.അവൾ അബല ആണെന്നാര് പറഞ്ഞു.ആയിരുന്നെങ്കിൽ വഴിയിലെവിടെയെങ്കിലും അവൾ തളർന്നു വീണേനെ.., നിശ്ചലമായി പോയേനെ…

എഴുത്തു തുടങ്ങിയാൽ ഇത് പോലെ നിർത്താനാവാതെ ഒഴുകി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പുഴയാണ് ജീവിതം അവൾക്ക് മാത്രം വിധിച്ച വേർതിരിവിന്റെ കഥ…അത് കൊണ്ട് കാര്യമൊന്നുമുണ്ടാവുമെന്നു തോന്നുന്നില്ല..ഏറ്റവുമധികം ബഹുമാനം തോന്നുന്നത് നിങ്ങൾ ‘പാവാട’ എന്ന് വിളിച്ചു കളിയാക്കുന്ന ഫെമിനിസ്റ്റുകളായ പുരുഷന്മാരോടാണ്. നേരിട്ടുള്ള ഈ അനുഭവങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നിട്ടും, തങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു പോരുന്ന ഈ പ്രിവിലേജുകളൊക്കെ തെറ്റാണെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെട്ട് അവൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്ന നിൽക്കുന്ന നിങ്ങളോരോരുത്തരും വലിയ പ്രതീക്ഷയാണ്..നല്ല നാളെകളിലേക്കുള്ള പ്രതീക്ഷ…നിങ്ങളെ കണ്ടുകൊണ്ട് അവരും മാറട്ടെ എന്ന പ്രത്യാശ…

അവൾ ഒരിക്കലും പാതി വഴിയിൽ നിൽക്കാൻ പോവുന്നില്ല, ഇടറാനും പോവുന്നില്ല…അവളും അവളോടൊപ്പം നിൽക്കുന്ന അവനും പോരാടുന്നത് സത്യത്തിന് വേണ്ടിയാണ്, നീതിക്ക് വേണ്ടിയാണ്..അതിനെ തടഞ്ഞു നിർത്താൻ മാത്രം ശക്തമായ ആയുധമൊന്നും നിങ്ങളുടെ പക്കലില്ല..അഥവാ ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ നിങ്ങളുയർത്തുന്ന ഓരോ ആയുധത്തിനുമനുസരിച്ച് സ്വയം രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കാൻ ശീലിച്ചവരാണ് അവനും അവളും…

കിറുക്കുകൾ

മരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള മാനസികാവസ്ഥ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ചിന്തിക്കാത്തവരായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ..?ഇല്ലെന്ന് തന്നെയാണ് വിശ്വാസം.ഓർമ വച്ച കാലം മുതൽക്കേ തുടങ്ങിയതാണ് മരണത്തെ കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം.അവനുമായി ചങ്ങാത്തം കൂടാൻ എല്ലാ വഴിയും നോക്കാറുണ്ട്.ചെറുപ്പത്തിൽ ഏറ്റവും ആഗ്രഹമുള്ള കാര്യം എന്താന്നു ചോദിച്ചാൽ (ചെറുപ്പത്തിൽ മാത്രമല്ല ഇന്നും) “ഒരു വല്യ കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളീന്നു താഴേക്ക് ചാടണം…, മരിക്കാൻ പാടില്ല..പക്ഷേ മരിക്കും എന്ന് കരുതിയാവണം ചാടുന്നത്” എന്ന് പറയാറുണ്ട്.ഇന്നും അതേറ്റവും വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളിലൊന്നായി മനസിൽ മങ്ങാതെ കിടക്കുന്നുണ്ട്..നടക്കാൻ ഒരു ശതമാനം സാധ്യത പോലുമില്ലാത്ത അർത്ഥരഹിതമായ ഒരാഗ്രഹവും പേറി കാലമെത്രയായി..

അതിനൊരിത്തിരി എങ്കിലും അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന അനുഭവം Bungee Jumping ആയിരിക്കും എന്ന് മനസിലാക്കിയതോടെ പിന്നീടുള്ള ആഗ്രഹം അത് ചെയ്യണം എന്നായി..ആഗ്രഹം പറയുന്നത് കേട്ട് ഒട്ടുമിക്കവരും ഇത് വട്ടാണെന്നു പറഞ്ഞ് തള്ളിക്കളയാറാണ് പതിവ്.ആർക്കാ വട്ടില്ലാത്തത്.ജീവിതത്തിൽ ഇന്നേ വരെ കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടുള്ള എല്ലാവർക്കും ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ ഒരു വട്ടുണ്ടെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്…ഇതെന്റെ വട്ടാവും…മറ്റു ചിലർ പറയുന്നത് “ചാടുന്നതൊക്കെ കൊള്ളാം പക്ഷേ വലിയ മലയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് ചാടിയാൽ സംഭവം കുറച്ചുകൂടി കളർ ആയേനെ” എന്നാണ്..പക്ഷേ എനിക്കതിനോട് യോജിപ്പില്ല.താഴെ വീഴുന്ന വഴിയിൽ കല്ലിലും മുള്ളിലും തട്ടിയുരഞ്ഞ് ചോരപൊടിഞ്ഞ് ഭീകരമായ ഒരു യാത്രയിൽ എങ്ങനെയാണ് മരണത്തെ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുക.ഒരൊറ്റ വീഴ്ചയിൽ താഴെ എത്തണം.തടഞ്ഞു നിർത്താനോ വഴി മുടക്കാനോ ഒന്നുമുണ്ടാവരുത്.എങ്കിലേ എനിക്ക് അവനെ അടുത്തറിയാൻ പറ്റൂ…അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ചുറ്റുമുള്ള നിറവും കാഴ്ചയുമൊക്കെ നോക്കി കാണാൻ ആർക്ക് സമയം.എനിക്ക് കാണേണ്ടത് അവനെ മാത്രമാണല്ലോ.

വായിച്ചു മാത്രം പരിചയമുള്ള അവനെ നേർക്കുനേർ ആരാണ് കണ്ടിട്ടുള്ളത്, കണ്ട് തിരിച്ചുവന്നിട്ടുള്ളത്?അവനോളം എന്നെ അതിശയിപ്പിച്ച ഒന്നും ഈ പ്രപഞ്ചത്തിലില്ല..അങ്ങനെ എങ്കിൽ അവനെ കണ്ടുമുട്ടാനും അടുത്തറിയാനും വേറെ എന്തൊക്കെ വഴികളുണ്ടെന്നും ചോദിക്കാറുണ്ട് ചിലർ.അതിനും കാരണമുണ്ട്.വെള്ളം പണ്ടേ എന്റെ പേടിസ്വപ്നമാണ്.നീലാകാശം പ്രതീക്ഷകൾക്കുള്ള വിശാലമായ വീഥിയായി അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോൾ നീലക്കടൽ വിഴുങ്ങാൻ പോവുന്ന തിമിംഗലത്തിന്റെ പ്രതീതി ആണ് ചെറുപ്പം തൊട്ടേ എന്നിൽ ജനിപ്പിച്ചത്.രണ്ടും പ്രിയപ്പെട്ട നീലയായിരുന്നിട്ടും അതിലൊന്നിനോട് അങ്ങേയറ്റം വെറുപ്പും മറ്റൊന്നിനോട് പ്രണയവും.ഇടക്ക് അങ്ങനെയാണ്.ഒരേ വ്യക്തികൾ തന്നെ ചിലപ്പോൾ വേദനിപ്പിക്കുകയും മറ്റുചിലപ്പോൾ ആനന്ദിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാറില്ലേ, ഏതാണ്ടതുപോലെ..എന്തു കൊണ്ടെന്നറിയില്ല ജലവും അതിന്റെ ആഴങ്ങളും ചുഴികളുമൊക്കെ ഞാനുമായി ഒരുപാട് അകലത്തിലാണ് എന്നു വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.ചെറുപ്പം തൊട്ടേ ഞെട്ടിയുണരുന്ന ദുസ്വപ്നങ്ങളിൽ പോലും കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഭീകരന്മാരായ സ്രാവുകളായിരിക്കും വില്ലന്മാർ.അത് കൊണ്ടുതന്നെ മുങ്ങിമരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചോ അതെന്താണെന്ന് അറിയുന്നതിനെ കുറിച്ചോ ചിന്തിച്ചിട്ടേ ഇല്ല.

ഇനിയുള്ളത് തീ കൊളുത്തിയുള്ള മരണമാണ്.തീ ചൂടാണ്, വയനാട്ടുകാരി ആയത് കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല എത്ര കൊടുംതണുപ്പും സഹിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയാറുണ്ട്.ചെറിയ ചൂടിൽ പോലും എന്റെ ശരീരത്തേക്കാൾ അധികം മനസ്സിൽ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ പൊടിക്കും..അങ്ങനെയുള്ളപ്പോൾ തീ എങ്ങനെ ഇഷ്ടപ്പെടാനാണ്.ചെറുപ്പത്തിൽ രാവിലെ എണീറ്റ് കുളിക്കാൻ ചൂടുവെള്ളം അടുപ്പിൽ വച്ച് ചോട്ടിൽ മുത്തശ്ശി ഉണങ്ങിയ ഓലകളും ഇലകളുമൊക്കെ തിരുകി വക്കുന്നത് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കിനിൽക്കാറുണ്ട്.തീ അത്യധികം പ്രഭാവത്തോടെ അതിന്റെ ഉന്മാദാവസ്ഥയിൽ എത്തുമ്പോൾ ആളിക്കത്തുന്ന ജ്വാലയിൽ പല രൂപങ്ങളും കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട് ഞാൻ.അതല്ലാതെ പിന്നീട് ഒരിക്കലും അഗ്നി എന്നെ ആകർഷിച്ചിട്ടില്ല.

തീയും വെള്ളവും ആകാശവും കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്തത് വൈദ്യുതി ആണ്.ആ മരണം ഒക്കെ നഗരവാസികൾ ഇഷ്ടപ്പെടട്ടെ.ഒന്ന് ശക്തിയായി കാറ്റടിച്ചാൽ കറന്റ് ടാറ്റ പറഞ്ഞു പോവുമായിരുന്ന (പണ്ട്,ഇന്ന് മാറ്റമുണ്ട്) കബനിയുടെ തീരത്തെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമപ്രദേശത്ത് ജനിച്ചുവളർന്ന എനിക്ക് വൈദ്യുതിയോടൊന്നും കാര്യമായ സൗഹൃദം വളർത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.ബി ടെക്‌ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ആൻഡ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ വിഭാഗത്തിൽ പഠിച്ചു തീരാറായിട്ട് പോലും ഇങ്ങനെ പറയേണ്ടി വരുന്നതിൽ ഒട്ടും നിരാശ ഇല്ല.പത്താം തരം പബ്ലിക് പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം അമ്മയ്ക്ക് ബാറ്റ് വച്ച് അടിച്ചു കൊല്ലാനുള്ള കൊതുകിനെ ചൂണ്ടിക്കാനിക്കുന്നതിനിടെ ഒരടി എന്റെ വിരലിൽ അറിയാതെ വീണതും, പെട്ടെന്ന് ഷോക്കടിച്ച് ഞാൻ തരിച്ചു നിന്നതും, പിറ്റേന്ന് കൃത്യം വലതുകയ്യിന്റെ ചൂണ്ടുവിരലിൽ ബാൻഡേജൊക്കെ ഇട്ട് മണിക്കൂറുകളോളം വലിച്ചുവാരി എഴുതിയാലും തീരാത്ത മലയാളം പരീക്ഷക്ക് പോയതും ഓർമ ഉണ്ട്.

ഓർമ വച്ച കാലം മുതലിന്നോളം പ്രണയിച്ചതും സ്വപ്നം കണ്ടതും ഒക്കെ ആകാശത്തെയാണ്. നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന കുന്നുകളെയും കെട്ടിടങ്ങളെയും അവയിൽ നിന്നുള്ള എടുത്തു ചാട്ടങ്ങളെയുമാണ്..താഴെ എത്തുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള ആ ചെറിയ സമയം, മനസിലൂടെ എന്തൊക്കെയാണ് കടന്നുപോവുക?ഒരു പക്ഷേ ചിന്തിക്കാൻ കഴിയാത്തവിധം തളർന്നുപോയ, ബോധരഹിതമായ മനസിൽ ഇരുട്ടു കേറുമായിരിക്കാം.എങ്കിലും അതെന്തൊരനുഭവം ആയിരിക്കും..ഇന്നോളം കണ്ടതും കണ്ടുമറന്നതുമായ എല്ലാം ഞൊടിയിടയിൽ അവസാനമായി മനസിൽ മിന്നിമായുമോ?എന്തോർത്തായിരിക്കും ഞാൻ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുക?ഏത് തെറ്റാവും എന്നിൽ പശ്ചാത്തപബോധം കൊളുത്തുക?ഏത് വ്യക്തിയെ ആയിരിക്കും അവസാന ഹൃദയമിടിപ്പിൽ ഞാൻ മാറോട് ചേർക്കുക?

എത്രയെത്ര ചോദ്യങ്ങളാണ് നിരന്തരം ഇതുപോലെ എന്നെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.ഒരിക്കലും അവയുടെ ഉത്തരങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയില്ല എന്നറിയാമായിരുന്നിട്ടും വഴിയിലെവിടെയും ഉപേക്ഷിക്കാതെ ഞാനവയെ കൂടെയിങ്ങനെ കൊണ്ടുപോവുന്നതെന്തിനാണ്…അവനോടുള്ള എന്റെ അടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളായി അവ എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കും എന്ന് കരുതിയിട്ടാവാം…ഞാനൊരിക്കൽ മണ്ണോട് ചേർന്നടിഞ്ഞാലും അവ ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങളായി ആകാശത്തിന്റെ നീലിമയിൽ അലിഞ്ഞുചേരട്ടെ…

രണഭൂമി

ഓരോ ആശുപത്രിമുറികളും മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയിലുള്ള നൂൽപ്പാലമാണ്.
അവിടെയാണ് സ്നേഹവും പ്രതീക്ഷയും പ്രാർത്ഥനയുമൊക്കെ വേഷമിട്ടാടുന്ന നാടകം അരങ്ങേറുന്നത്.
അടക്കിപ്പിടിച്ച തേങ്ങലുകൾ അവിടത്തെ തലയണകളെ കുതിർത്തുകളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
നെഞ്ചുകീറിയ പ്രാർത്ഥനകൾ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു ചുവരിൽ തഴമ്പു വീണിട്ടുണ്ട്.
മരുന്നുകളുടെയും ഗുളികകളുടെയും അരോചകമായ രൂക്ഷഗന്ധം..
എത്ര അലക്കിവെളുപ്പിച്ചാലും ചോരക്കറ വിട്ടുമാറാത്ത കിടക്കവിരികൾ..
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിക്കുന്ന ഭീകരമായ നിലവിളികൾ..
വാതിൽക്കലും കട്ടിലിനുപിന്നിലും കാത്തുനിൽക്കുന്ന യമകിങ്കരന്മാർ..
ഒരു സൂചന കിട്ടിയാൽ അവരുടെ കയ്യിലെ കുരുക്കിട്ട ചരട് കഴുത്തിൽ മുറുക്കിയവർ അവസാനിപ്പിച്ചു കളയും, ജീവിതങ്ങളെ.
സൂചികൾ ആഴ്ന്നിറങ്ങി ആത്മാവൂറ്റി വലിച്ചെടുക്കാറുണ്ട് ഓരോ പകലുകളും.
പ്രതീക്ഷ അറ്റുപോവും വിധത്തിൽ ട്യൂബുകളും കുഴലുകളുമിട്ട് നിശ്ചലമാക്കാറുണ്ട് രാത്രികൾ.
ഒരൊറ്റ നിമിഷം ശക്തി ചോർന്നുപോയാൽ പിന്നൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാവില്ല.
തോൽവി ഏറ്റുവാങ്ങാൻ ഒട്ടും ഒരുക്കമല്ലാത്ത പോരാളികൾ എന്നും ഈ രണഭൂവിൽ അങ്കം വെട്ടും.
നാളെകൾ ഇനിയും വസന്തം വിടർത്താൻ ദൈവമിട്ടുതരുന്ന പിടിവള്ളിയാണിവിടം.
അത്രമേൽ വീരഗാഥകൾ ചരിത്രം രചിക്കുന്ന പോരാട്ട ഭൂമിയാണിവിടം…

അച്ഛൻ

ഇതൊരു കഥയോ കവിതയോ ഓർമക്കുറിപ്പോ ഒന്നുമല്ല…തികച്ചും വൈകാരികമായ ഈ ഒരു നിമിഷത്തിൽ മനസിലൊഴുകുന്നത് പച്ചയായി കടലാസിലേക്ക് പകർത്താൻ വീർപ്പുമുട്ടുന്നു. ഈ എഴുത്തിന് ഭംഗി പകരാൻ അലങ്കാരങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ല..വായനക്ക് സുഖം പകരുന്ന ഏച്ചുകെട്ടലുകളും ഉണ്ടാവില്ല.ഇതെഴുതുന്നത് ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്.ഇതെഴുതുന്നത് വായനക്ക് വേണ്ടിയല്ല. ഒരെഴുത്തുകാരിയുടെ പിടിച്ചുകെട്ടാനാവാതെ പോയ അക്ഷരങ്ങളുടെ തുറന്നുവിടൽ മാത്രമാണിത്…😊

പറയാൻ പോവുന്നത് ഒരുപാടാഴത്തിൽ വേരൂന്നിയ ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തെ കുറിച്ചാണ്..കീഴെ ഉള്ളവർക്ക് പൊരിവെയിലത്തും തണൽ പകരുന്ന വലിയൊരാൽമരം…അച്ഛനെന്ന നന്മമരം…ലോകത്തിലൊരു മകൾക്കും ഇത് പോലൊരച്ഛനെ കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല എന്ന് ഞാൻ അഹങ്കരിച്ചു പോവാറുണ്ട്. എത്ര വലിയ പ്രതിസന്ധികളും മുന്നിൽ എത്തി എന്നെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ താനേ തകർന്ന് നിഷ്പ്രഭമാവാറുണ്ട്, ആ വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ പ്രഭാവം ഒന്ന് കൊണ്ടുമാത്രം…

കണ്ണ് നിറഞ്ഞു തുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ, ഉള്ള് പുകഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോൾ തന്നെ മനസിൽ താനെ തെളിഞ്ഞുവരുന്ന ചില മുഖങ്ങളുണ്ട്…പകൽ വളരെ വൈകി എഴുന്നേറ്റ് രാത്രി ഇരുന്ന് പിറ്റേന്നത്തെ പരീക്ഷക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ പഠിക്കുമ്പോൾ, പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് സ്കൂളിലെ ജോലികളൊക്കെയും കഴിഞ്ഞ് തളർന്ന് ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകളുമായി തൊട്ടടുത്ത സോഫയിൽ എത്ര തവണ വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഉറക്കമിളച്ച് കൂട്ടിരിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖം…,എന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കാൻ കഴിയാത്ത അച്ഛന്റെ മുഖം…അത്ര മേൽ എന്നെ സ്വാധീനിച്ച ഒന്നും തന്നെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
പൊതുവെ രോഗപ്രതിരോധശേഷി അല്പം കുറവുള്ള കൂട്ടത്തിൽ ആയതിനാൽ എന്നെ പെട്ടെന്ന് പിടികൂടുന്ന കൊച്ചുകൊച്ചുരോഗങ്ങൾ പോലും അച്ഛനെയാണ് കൂടുതൽ അലട്ടാറുള്ളത്.
ഇടക്കെങ്കിലും പൊള്ളുന്ന പനിയുമായി അല്ലെങ്കിൽ മാസം തോറുമെത്തുന്ന വയറുവേദനയുമായി അവശയായിത്തീരുമ്പോൾ മടിയിൽ കിടത്തി സ്വയമുറങ്ങാതെ എന്നെ ഉറക്കാൻ മെനക്കെടുന്ന ആ മുഖത്ത് കണ്ട സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കണിക പോലും ലോകത്തിൽ മറ്റെവിടെയും കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല…

അച്ഛനൊരിക്കലും എന്നോട് ‘വേണ്ട’ എന്നോ ‘അരുത്’ എന്നോ പറഞ്ഞതായി ഓർക്കുന്നില്ല. അഥവാ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ എന്റെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോ പിണക്കമോ അച്ഛന്റെ മനസ് ഞൊടിയിടയിൽ മാറ്റിയിരിക്കും.ഒരുപക്ഷേ എന്നോടുള്ള അമിതമായ വിശ്വാസമാവാം ഒന്നിലും തടയാതിരിക്കാൻ അച്ഛനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.ആ വിശ്വാസം ഇന്നോളം തെറ്റാതെ കാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടെന്നതിൽ അതിശയമില്ല..,ആ അച്ഛന്റെ മകൾക്ക് അതിനേ കഴിയൂ…

ഞാനിന്നോളം കണ്ടതിൽ വച്ച് ഏറ്റവും നല്ല അദ്ധ്യാപകനാണ് എന്റെ അച്ഛൻ.എവിടെയൊക്കെ പോയാലും അവിടെയെല്ലാം അച്ഛൻ പഠിപ്പിച്ച ഏതെങ്കിലുമൊരു വിദ്യാർത്ഥിയെ അല്ലെങ്കിൽ വിദ്യാർത്ഥിനിയെ കണ്ടുമുട്ടാറുണ്ട്..വർഷങ്ങൾ ഒരുപാട് കടന്നുപോയിട്ടും അവർ അദ്ദേഹത്തെ ഇന്നും ആദരിക്കുന്നു,ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു.അവരെയെല്ലാം ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ക്ലാസ് മുറിയിലെ ഓർമ്മകളെക്കുറിച്ച് അച്ഛൻ വാചാലനാകും.പലപ്പോഴും ഞാൻ അത് അതിശയത്തോടെ കേട്ടുനിൽക്കാറുണ്ട്.എങ്ങനെയാണ് ഒരദ്ധ്യാപകൻ ഇത്രമേൽ തന്റെ വിദ്യാർഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നതെന്ന്.ഒരു ചൂരൽ കീശയിലിട്ട് മുണ്ടിന്റെ തുമ്പ് കയ്യിൽ പിടിച്ച് അച്ഛൻ സ്കൂളിലേക്കിറങ്ങും.ആ ചൂരൽ അടിക്കാനെത്ര തവണ ഉപയോഗിച്ചെന്നെനിക്കറിയില്ല, ഒട്ടുമിക്കപ്പോഴും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി കൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം വിദ്യാർഥികളെ ശാന്തരാക്കാറുണ്ട്..
അദ്ദേഹത്തിന് എന്നും പ്രിയപ്പെട്ടത് സ്കൂളും കുട്ടികളുമായിരുന്നു.പ്രധാനാധ്യാപകൻ ആയതിനു ശേഷം വളരെ വൈകി മാത്രമേ വീട്ടിൽ എത്തിയിരുന്നുള്ളൂ. ദിവസം മുഴുവനും സ്കൂൾ കാര്യങ്ങൾ ചെലവഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ പലപ്പോഴും അതിന്റെ പേരിൽ ഞാൻ വഴക്കിട്ടിരുന്നു.ഒരു മകൾ എന്ന നിലയിൽ പലപ്പോഴും ഞാൻ അഗ്രഹിക്കുന്ന വേളകളിൽ അച്ഛൻ കൂടെയുണ്ടാവാറില്ല.ഒരു സിനിമ പോയി കാണാനോ , ചെറിയ കറക്കങ്ങൾക്കോ, ഷോപ്പിംഗിനോ ഒന്നും അച്ഛൻ കൂടെ വരാറില്ല.അന്ന് ഞാനൊരുപാട് ദേഷ്യം കാണിച്ചുവെങ്കിലും ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് കുട്ടികളിൽ നിന്നും തിരിച്ചുകിട്ടുന്ന സ്നേഹം കാണുമ്പോൾ മനസിലാക്കാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്, അത് ശരിയായ വഴി ആയിരുന്നെന്ന്..മുന്നിലിരുന്ന ഏതൊരു കുട്ടിയെയും സ്വന്തം മകനായി അല്ലെങ്കിൽ മകളായി കാണാൻ എന്നു കഴിയുന്നില്ല, അന്ന് ആ അദ്ധ്യാപകൻ വിദ്യാലയത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങണം എന്ന ഉദ്ധരണി അദ്ദേഹം സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് പകർത്തിയിരുന്നു.നീണ്ട 36 വർഷങ്ങൾക്കൊടുവിൽ ഈ കഴിഞ്ഞ വർഷം വിരമിച്ച അദ്ദേഹം ജീവിതാവസാനം വരെ ഒരദ്ധ്യാപകൻ തന്നെ ആയിരിക്കുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ട്.

ഇളം നിറമുള്ളൊരു കൈത്തറി ഷർട്ടും മുണ്ടുമായിരുന്നു അച്ഛന്റെ സ്ഥിരം വേഷം.അതല്ലാതെ ഒരിരുണ്ട നിറമുള്ള ഷർട്ട് പോലും അച്ഛൻ ധരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കാറില്ല. ചെറിയ വിജയങ്ങളും പരീക്ഷകളിലെ മികച്ച മാർക്കുകളുമായി വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് വർണക്കടലാസിൽ പൊതിഞ്ഞൊരു സമ്മാനവുമായി അച്ഛനെന്നെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.ഏതെങ്കിലും ഒരു നോവൽ ആയിരിക്കുമത്.ആദ്യ പേജിൽ തന്നെ അച്ഛന്റെ പരന്ന കൈപ്പടയിൽ ശില്പക്ക് സമ്മാനം എന്നെഴുതിയിട്ടുണ്ടാവും.അതോരോ തവണയും എന്റെ മുഖത്ത് വിടർത്തുന്ന ചിരി കണ്ട് അച്ഛന്റെ മനസ് തുളുമ്പുമായിരുന്നു. എം ടിയുടെ മഞ്ഞും,ലളിതാംബിക അന്തർജ്ജനത്തിന്റെ അഗ്നിസാക്ഷിയും, തസ്ലീമയുടെ ലജ്ജയുമൊക്കെ ആ സമ്മാനങ്ങളിൽപ്പെടും..ഞാൻ പോലും അറിയാതെ അദ്ദേഹം എന്റെ വായനയെ വളർത്തുകയായിരുന്നു.അതെന്നെ എഴുതാൻ എത്ര മാത്രം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവില്ല.എന്റെ കവിതകളും എഴുത്തുകളും അച്ഛനെന്നും വായിച്ചിരുന്നു, ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു…കോളേജിലെത്തി ഞാൻ അച്ഛനിൽ നിന്നും തികച്ചും വേറിട്ട ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽ സ്ഥാനാർത്ഥി ആയി നിന്ന് ജയിക്കുകയുണ്ടായി.നാട്ടുകാരും വീട്ടുകാരും അച്ഛനൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ എന്ന് നിരന്തരം ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു.സ്വന്തം അഭിപ്രായങ്ങളെയും ആശയങ്ങളെയും മക്കളിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന ഒരച്ഛൻ അല്ല എന്റേത് എന്ന് അവരെ എങ്ങനെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കാനാണ്.അതൊന്നും അച്ഛനെ ഒരിക്കലും വിഷമിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.എന്റെ ശരികളെ അച്ഛൻ എന്നും മാനിച്ചിരുന്നു.

എന്റെ ആശയങ്ങളും തിരുത്താനോ വേണ്ടെന്ന് വക്കാനോ ഒരുക്കമല്ലാത്ത എന്റെ ആദർശങ്ങളും അച്ഛനെന്നെ കുറിച്ചുള്ള പേടിയോർത്ത് മാത്രം ഞാൻ അടിയറവ് വക്കാറുണ്ട്.മനസാക്ഷിക്ക് ശരിയെന്ന് തോന്നുന്നത് ചെയ്യാൻ ആരെയും ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല എന്നത് തന്നെയാണ് എന്റെ വിശ്വാസം. എന്നാലും അച്ഛനുവേണ്ടി ഞാൻ പലപ്പോഴും മനപൂർവം എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് വിട്ടുവീഴ്‌ച ചെയ്യാറുണ്ട്.അത് തന്നെയാണ് എന്നെ ഞാനാക്കുന്നതും….അച്ഛനെനിക്കെന്നും ധൈര്യം പകരുന്നൊരു ശക്തി ആണ്..ഇന്നോളമെന്നെ ഇത്രമേൽ സ്നേഹിച്ച മറ്റാരുമുണ്ടാവില്ല..ആ സ്‌നേഹത്തിന് മുന്നിൽ മാത്രമേ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ തോറ്റുകൊടുക്കാറുള്ളൂ…എന്നെ തോൽക്കാൻ ഒരിക്കലും അനുവദിക്കാത്ത ഒരാൾക്ക് മുന്നിൽ തോൽക്കുന്നത് ഒരു വിജയം തന്നെയാണ്…😊

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑