പ്രണയം

“വരിക…,എനിക്കൊപ്പം…”
വാക്കുകൾ കൊണ്ടാണ് നീ അന്നും എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്….
ഇനിയും വിശ്വസിക്കാൻ വയ്യ…

മറന്നു പോയ വാക്കുകൾ തിരികെ എടുക്കാൻ നീയിനിയും വരുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ഒരുപാടധികം തവണ നിന്റെ മടിയിൽ തല ചായ്ച്ചു കിടന്ന ഇതേ ഉമ്മറപ്പടിയിൽ ഞാൻ കണ്ണും നട്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്…

ഇനിയൊരു തിരിച്ചുവരവ് ഉണ്ടാവില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും…,
അഥവാ നീ വന്നു വിളിച്ചാലും ഇനിയും ഇറങ്ങിവരില്ല എന്നുറപ്പിച്ചിട്ടും…
നിന്റെ വാക്കുകൾ പളുങ്കുമണികളാണ്,
ഒന്നു നിലത്തു വീണാൽ ആയിരം തുണ്ടുകളായി ചിന്നിച്ചിതറുന്നവ…

ഓരോ വരികളിലും സ്നേഹമൊളിപ്പിച്ച നിന്റെ കവിതകൾക്ക് ഞാനിട്ട തലക്കെട്ടുകൾ പോലെ,
മരവിച്ചു ചലനമറ്റു കിടക്കുന്ന നിന്റെയും എന്റെയും പ്രണയത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ അനാഥമായി
നാമിരുന്നു വസന്തം പടർത്തിയ മരച്ചോട്ടിലൊക്കെയും വീണുകിടപ്പുണ്ട്…

ഇല്ല ഇനിയുമവ ചെന്നെടുക്കുവാനും ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കുവാനും കഴിയാത്ത വിധം ഞാൻ നിന്നെ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു…
നിന്നെ, നീ നൽകിയ ചുംബനങ്ങളെ, നീ പകർന്നുതന്ന മധുരമേറിയ പ്രണയവീഞ്ഞിനെ, നീ എഴുതി മുഴുമിക്കാതെ വച്ച കവിതകളെ, നീ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെന്ന് നീ തന്നെ പറഞ്ഞ എന്നെത്തന്നെയും ഞാൻ മറന്നുപോയിരിക്കുന്നു…

ഇന്ന് വീണ്ടും നാം നടന്ന വഴികളുടെ ഓർമ പുതുക്കാൻ
നീയെനിക്ക് നൽകിയ പ്രണയത്തിന്റെ മുറിവിൽ മരുന്ന് വച്ചുകെട്ടാൻ ഒരിക്കൽ കൂടി വന്ന്‌ വിളിക്കുമ്പോൾ..,
ഇറങ്ങിവരികയാണ്‌ നിനക്കൊപ്പം…..

എത്ര മേൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചാലും ഒരൊറ്റ വിളിയിൽ ഉരുകിപ്പോവുന്ന പരിഭവങ്ങളാണെന്നെ നിസാരയാക്കുന്നത്…
എത്ര മേൽ വാശി പിടിച്ചാലും തോറ്റ് കൊടുക്കുന്ന നിന്നോടുള്ള എന്റെ പ്രണയമാണ് എന്നും എന്നെ അബലയാക്കിയിട്ടുള്ളത്….🙂

Advertisements

നീ

കണ്ണീർ കുതിർന്ന മെത്തയിൽ
അരണ്ട വെളിച്ചത്തിലെന്റെ ഞരക്കം
മാത്രം കേട്ടു തഴമ്പിച്ച കിടപ്പുമുറിയിൽ..,
അവിടെ പ്രതീക്ഷകൾ ചിറകുവിരിയ്ക്കാൻ കൊക്കുരുമ്മി
അകലേക്ക് തുറന്നിട്ട ജനാലക്കമ്പികൾക്കിടയിൽ,
ഇരുട്ടിലെന്നെ പിന്തുടരാനെത്തുന്ന കാലൊച്ചകൾ കേട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ
കണ്ടെന്ന് വെറുതെ സ്വയം വിശ്വസിപ്പിയ്ക്കുന്ന നിഴലുകൾ…
പൊട്ടിക്കരയുന്നേരം പെട്ടെന്നെന്നെ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്
പതിയെ കണ്ണീരൊപ്പി കവിളത്ത് പൂത്തിരി തെളിയിക്കുന്ന മുത്തം….
എവിടെയും നിന്നെ മാത്രം കാണാം…
നീ വെറുമൊരു തോന്നലാണെങ്കിലോ
എന്നിടയ്ക്ക് ഞാൻ ഭയന്നിട്ടുണ്ട്…
എന്നാലന്നൊക്കെ..,
ഉമ്മറത്തെന്റെ എണ്ണ തീരാറായ തൂക്കുവിളക്കിൽ
കണ്ണു ചിമ്മാതെ ആളിക്കത്തുന്ന തിരിയായും,
കൈവിട്ടു വീഴും മുമ്പേ ഗാഢനിദ്രയിൽ നിന്നെന്നെ
ഞെട്ടിയുണർത്തുന്ന ചെപ്പടിവിദ്യയായും,
വന്നതിശയിപ്പിയ്ക്കുന്ന നീയെന്ന മാന്ത്രികൻ…
ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ ഒന്നിടറിപ്പോയ
എന്റെ നീറുന്ന നിശ്വാസത്തിനു പോലും
നിന്റെ നനവും ഗന്ധവുമുണ്ടായിരുന്നു…
പതറുമ്പോഴൊക്കെ ആടിയുലയുന്ന ജീവിതനൗകയെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ പങ്കായവുമായി എത്തുന്ന സഹയാത്രികൻ…
നീയൊരു പ്രത്യാശയാണ്,
നല്ല നാളെകളിലേയ്ക്കുള്ള കൈവള്ളി…
അറിയാൻ ശ്രമിയ്ക്കും തോറും കുതറി മാറുന്ന ഒരു ചെറിയ കൊള്ളിയാൻ വെട്ടം…

ആകാശം

അറിയാത്തവയൊക്കെയും
നീലയാണെന്നൊരിയ്ക്കൽ അച്ഛൻ പറഞ്ഞു…

ശരിയായിരിയ്ക്കണം…

അവനെന്നും നീലയാണ്..

നോക്കിനോക്കി കണ്ണ് കഴച്ചാലും

മനം മടുപ്പിയ്ക്കാത്ത നീല…

ഇന്നോളമവന്റെ ശബ്ദമാരും കേട്ടിട്ടില്ല…

അവനൂമ ആയിരുന്നത്രെ…

എങ്കിലും തിമർത്തുപെയ്തവൻ വിങ്ങുന്നതും

തെളിഞ്ഞുപുഞ്ചിരി തൂകുന്നതും

ഞാനെത്ര കണ്ടിരിയ്ക്കുന്നു…

ഇടയ്ക്കൊക്കെ നിറം മാറി

അവനെന്നെ പ്രലോഭിപ്പിയ്ക്കും..

ഞാനവനോട് പരിഭവിയ്ക്കും,

പരാതി പറയും…

എഴുനിറമുള്ള ചേലചുറ്റി,

കളിയെന്നു ചൊല്ലിയെന്റെ കവിളത്ത് 

നുണക്കുഴി വിടർത്തും….

ഇടയ്ക്കവനെന്നോട് പിണങ്ങും…

വാശിതീർക്കാൻ ഒരുപാടുറക്കെ

അട്ടഹസിയ്ക്കും….

അവന്റെ മുഖമപ്പോൾ ചുവന്നുതുടുക്കും..

കോപം കൊണ്ടവനാളിക്കത്തും…

പേടിച്ചരണ്ടു ഞാൻ ഇറയത്ത്

കണ്ണുചിമ്മിയിരിയ്ക്കും…

അവന്റെ മനസലിയും…

ആർത്തുപെയ്തവന്റെ കണ്ണീരിൽ 

എന്നെ ആകെ നനയ്ക്കും…

അവനോടെന്നും പ്രണയമായിരുന്നു..

ഇന്നോളമത്രമേലാരെയും

അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.

എങ്കിലുമവനും ഏറ്റുചൊല്ലും.

“അറിയാത്തവയൊക്കെയും നീലയാണ്,

അവനും നീലയാണത്രേ…”

ലിപി

New Venture…Support And Promote.Need your blessings and advice..

“ലിപി” വെറും എഴുത്തുകുത്തുകളല്ല…മനസിൽ കുറിച്ചിടേണ്ടവയാണ്…ഇവിടെ ഓരോ അക്ഷരങ്ങൾക്കും ചോദിയ്ക്കാൻ അനവധി ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്, ചില ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളുമുണ്ട്..ലിപി നിങ്ങളെ ചിന്തിപ്പിച്ചേയ്ക്കാം..ചില ചിന്തകളൊക്കെ തിരുത്തിയെന്നും വരാം…വാക്കുകൾ സംസാരിയ്ക്കുന്നിടത്താണ് ചരിത്രം എഴുതപ്പെടുന്നത്..അവിടെയാണ് മാറ്റം സൃഷ്ടിയ്ക്കപ്പെടുന്നത്…ലിപി നിങ്ങൾക്കുള്ളതാണ്…,നിങ്ങൾക്ക് കൂട്ടിച്ചേർക്കാനുള്ളതാണ്….
Page Link Is Shown Below

https://www.facebook.com/write2react/

​ലജ്ജ _തസ്ലീമ നസ്രിൻ

വാക്കിന്റെ മൂർച്ചയും, എഴുത്തിന്റെ ശക്തിയും…തൂലിക കൊണ്ട് അങ്കം കുറിച്ച് ചരിത്രത്തിലിടം നേടിയ സുപ്രസിദ്ധ സാഹിത്യകാരി തസ്ലീമ നസ്റിന്റെ “ലജ്ജ” ലോകസാഹിത്യത്തിൽ തന്നെ വേറിട്ടുനിൽക്കുന്ന കൃതിയാണ്.1992ൽ ഡിസംബർ 6ന് ഹിന്ദു തീവ്രവാദികൾ അയോധ്യയിലെ ബാബറി മസ്ജിദ് തകർത്തു.ബംഗ്ളാദേശിലെ മുസ്ലിം തീവ്രവാദികൾ പകരം അവരുടെ നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ തച്ചുടക്കാനും അവിടത്തെ ഹിന്ദുക്കളെ കൊല്ലുവാനും തുടങ്ങി.ഈ സംഭവത്തെ അധികരിച്ച് ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് എഴുതിതീർത്ത നോവൽ ആണിത്…
    ബംഗ്ളാദേശിലെ ലഹളയിൽ ജീവിതത്തിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ സുധാമൊയ്‌ എന്ന ഒരു സാധാരണക്കാരന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും വേദനാജനകമായ യാതനകൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ പതിയ്ക്കുന്നു.അനേകായിരങ്ങളെ പോലെ ഇന്ത്യയിലേക്ക് പലായനം ചെയ്ത് രക്ഷപ്പെടാൻ താൻ ഒരുക്കമല്ലെന്നു തീർത്തു പറയുന്ന സുധാമൊയിലൂടെ തസ്ലീമ വരച്ചുകാണിയ്ക്കുന്നത് ജന്മനാടിനോട് ഒരുവന് ഉണ്ടായിരിക്കേണ്ട വൈകാരികമായ ആത്മബന്ധത്തെയാണ്..ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത താൻ എന്തിന് കുറ്റവാളിയെ പോലെ നാടുവിടണം എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചോദ്യം, മതതീവ്രവാദത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ പടർന്ന വേരുകൾ മൂലം വിള്ളലുകൾ സൃഷ്ടിയ്ക്കപ്പെടുന്ന നിരപരാധികളായ സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ അസന്തുലിതാവസ്ഥയെ വ്യക്തമായി ചൂണ്ടിക്കാണിയ്ക്കുന്നു..

                     13 ദിവസത്തെ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ തസ്ലീമ എഴുതിക്കാട്ടുന്നത് മതതീവ്രവാദത്തിന്റെ ഭീകരത മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒട്ടും സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത സ്ത്രീ ജീവിതത്തിന്റെ നേർരേഖകൾ കൂടിയാണ്. ഒരു മതഭ്രാന്തനാൽ പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെട്ട മായ എന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ മരിയ്ക്കാത്ത ഓർമകൾ വായന അവസാനിപ്പിച്ചാലും വായനക്കാരനെ വിടാതെ പിൻതുടരുന്നു. അതിന്റെ പ്രതികാരത്താൽ സ്വയം മറന്ന് സമചിത്തത നഷ്ടമായി പലതും ചെയ്ത് കൂട്ടുന്ന സുരഞ്ജൻ എന്ന സഹോദരനെ ഇതിലും ഹൃദയസ്പർശിയായി എഴുതിക്കാണിയ്ക്കുക അസാധ്യം.

               നോവൽ ഉടനീളം ഒരു സാധാരണ എഴുത്തുകാരിയുടെ മികവ് അല്ല, മറിച്ച് സമൂഹത്തിൽ വിളയാടുന്ന തിന്മ സ്വയമറിഞ്ഞു വിങ്ങുന്ന, പ്രതികരിയ്ക്കാൻ ശക്തിയാർജിയ്ക്കുന്ന ഒരു അസാധാരണ വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ കയ്യൊപ്പ്…സ്വന്തം ജീവൻ പണയം വച്ചെഴുതിയ ഈ രാഷ്ട്രീയ നോവലിന് ശക്തമായ എതിർപ്പുകൾ നേരിടേണ്ടിവന്നു.വധഭീഷണി നേരിടേണ്ടി വന്ന എഴുത്തുകാരി ജന്മനാട് വിടേണ്ടി വന്നു.എന്നാൽ ഇതൊന്നും തളർത്താത്ത ആത്മധൈര്യത്തിന്റെയും ചങ്കുറപ്പിന്റെയും ആൾരൂപമായി തസ്ലീമ വായനക്കാരെ അതിശയിപ്പിയ്ക്കുന്നു..ഹൃദയം കൊണ്ടെഴുതിയ കൃതിയാണിത്..,ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത്…

ഒരുവൾ

ഒരുവളുണ്ട്….

ഒരിയ്ക്കലുമറിയില്ലെങ്കിലും

നിഴൽ പോലെ കൂടെ നിൽക്കുന്നവൾ….

അവളുടെ മാറുചുരത്തും മധുരവും,

താരാട്ടിന്റെ താളവും,

മടിത്തട്ടിന്റെ ചൂടും,

പകരം വയ്ക്കാനില്ലാത്തവ…

പത്തു മാസം ഉദരത്തിലും

പിന്നൊരു ജന്മമാകെ ഹൃദയത്തിലും

കൊണ്ടു നടക്കുവോൾ…

എന്നേക്കാൾ എന്നെ നന്നായറിയുന്നോൾ….

ഒരേസമയം എന്നെയുറക്കാൻ മൃദുലവും,

തളരുന്നെനിക്ക് താങ്ങാവാൻ ബലിഷ്ഠവും,

കൈകളെ മാറ്റാൻ കഴിവുള്ളോൾ…

ഉള്ളിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് എന്നെ ചിരിപ്പിയ്ക്കാൻ കഴിയുവോൾ….

നെഞ്ചിൽ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടെന്നെ

സാന്ത്വനിപ്പിയ്ക്കാൻ കഴിയുവോൾ…

അവളില്ലാതെങ്ങനെ പൂർണമാവും,

കവിതയും കഥയുമെൻ ജീവിതവും…??
HaPpY MoTHeR’s DaY……😍😍😍😍

​ഓർമയിൽ ഒരു വിഷുക്കാലം…

ഒരുപാട് കൊതിച്ചു കിട്ടുന്നൊരു വേനൽക്കാലമുണ്ടായിരുന്നു…
വിരസമായ ക്ലാസ്സുകൾക്കും ദൈർഘ്യമേറിയ

പരീക്ഷകൾക്കുമൊടുവിൽ 

തെല്ലൊരാശ്വാസമായി കടന്നുവരുന്ന അവധിക്കാലം…

ഒരു വർഷത്തെ മുഴുവൻ വിശേഷങ്ങളും പങ്കുവക്കാൻ,

എല്ലാ വേദനകളും മറന്നാനന്ദിയ്ക്കാൻ,

ഒത്തുചേരലിന്റെ ആഘോഷമായി ഒരു വിഷുക്കാലം..

കൊളുത്തിയ നിലവിളക്കിൻ തിരിവെട്ടത്തിൽ

നീലക്കുറുമ്പന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നത് കണികണ്ടുണരും…

കണിക്കൊന്ന പൂവിട്ട വഴിത്താരകളിൽ

പുലർച്ചെ തന്നെ ബാല്യത്തിന്റെ കാഹളമുണരും…

കണിവെള്ളരി തൂക്കുന്ന കോലായിൽ 

പുതുപുടവയുടെ മണമൊഴുകും…

കുറുമ്പേറിയ കുസൃതിക്കുരുന്നുകൾ

കുഞ്ഞിക്കൈകൾ നീട്ടി കാത്തിരിയ്ക്കും…

കൈനീട്ടത്തിന്റെ തുട്ടുകൾ ആ 

ചുണ്ടുകളിൽ പൗർണമി വിടർത്തും…

ഇടത്തോട്ടിലയിട്ട അടുക്കളയിൽ രുചി 

ഒരുത്സവം തീർക്കും…

അന്നൊരുവനും വിശന്നിരിയ്ക്കില്ല…

വരുന്നോരെ എല്ലാം വിളിച്ചൂട്ടുന്ന വിഷുവാണ്…

ഇരുൾ വീണാൽ പിന്നെ പൂരമാണ്…

നിറം പെയ്യുന്ന അമിട്ടുകൾ ആകാശത്തു നൃത്തം ചവിട്ടും…

അന്നെല്ലാർക്കും ആഘോഷമാണ്…

ഹൃദയം നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന പുഞ്ചിരിയാണ്…

ഇത് സമൃദ്ധിയുടെ ഉത്സവമാണ്…

സ്നേഹത്തിന്റെ കൈകോർക്കലാണ്…

HaPpY Vishu….😍😍😍